Publicatie: 28 september 2026  

Forgive Me Father 2 gaat het vorige deel op alle vlakken voorbij. Behalve dan in het aantal hoofdpersonen. In deel twee heb je enkel de beschikking over de priester. Deze priester lijkt helemaal in de war en verstrikt in allerlei nare, verknipte herinneringen die hem gek lijken te maken. Gelukkig is deze game maar fictie, want de oplossing voor al die psychische problemen? Alles aan gort schieten totdat alles verwerkt is. Helaas kan juist dat schieten ook voor de speler wat kopzorgen opleveren.

De priester heeft een schimmig verleden en dat is dan ook de reden dat wanneer je deze man een wapen in z'n handen geeft, hij er uitermate goed mee om kan gaan. Moeiteloos knal je golf na golf vijanden aan bloederige stukken, terwijl een ietwat te stoer ingesproken fluisterstem de ene na de andere goedkope oneliner ten gehore brengt.

Goedkoop

Dit is meteen één van de minst goede onderdelen van de game. Doordat het verhaal in Forgive Me Father 2 gaat om losse herinneringen van de priester is het een heel handig vertrekpunt om je van de ene locatie naar de andere te sturen. Het ene level kan een droge woestijn zijn, daarna komt een ijzig arctisch level, en vervolgens sta je in loopgraven. Die levels zijn allemaal best tof, zij het soms wat verwarrend qua opzet. Wat minder is, is dat die levels allemaal dus beginnen en omlijst worden door die stem die alles wat cringy maakt door diens opermerkingen. Het is niet dat er hele schokkende dingen worden gezegd, maar meer dat de game zo'n beetje alle clichématige onliners ten gehore brengt.

Waar Lovecraftian horror, waartoe ook deze game wil behoren, zich kenmerkt door mysterie en ongrijpbare verhalen, daar is Forgive Me Father 2 bijzonder duidelijk. Het zal niet iedereen even sterk storen, maar wanneer je de priester voor de zoveelste keer hoort zeggen hoe duister alles is, en hoe alles verborgen had moeten blijven, dan weet je het wel.

Rijk

Wat een veel grotere rijkdom kent, zijn de omgevingen. De levels zijn qua opzet misschien wat verwarrend door de soms wat onlogische paadjes en architectuur, ze zijn wel heel mooi. Wat meteen opvalt aan de game is hoe ontzettend fris deze eruitziet. De game draait dan wel om verborgen, duistere, en levensgevaarlijke zaken; dat wil niet zeggen dat het er niet lekker fris en kleurrijk uit kan zien. Van straten in grote steden, tot fantasiewerelden, van oude tempels tot de eerdergenoemde arctische omgevingen: de levels van Forgive Me Father 2 zijn bijzonder divers en ogen allemaal prachtig. Vooral de allerlaatste levels zijn leuk, door diens behoorlijk vreemde uiterlijk en trippy onderdelen waarbij alles beweegt.

Hetzelfde geldt voor de vijanden die je in groten getale moet afknallen: allemaal zien ze er prachtig uit. Het is alleen wel jammer dat de diverse vijanden wel overal terugkomen. Zo is de half gemuteerde gangster volledig op z'n plaats in de stadlevels, maar ziet 'ie er ietwat misplaatst uit in een arctisch level. Er zijn veel verschillende vijanden, maar als je tien van een bepaalde soort vijand op je afgestuurd krijgt, zien alle tien er exact hetzelfde uit.

Knallen

Is dat heel erg? Nee, op zich niet. Want het schietwerk in Forgive Me Father 2 is echt heel fijn. Kom maar op met alle die kopieën: mijn godvrezende priester knalt ze met liefde af. Niet alleen doordat het schieten, mikken, en bewegen in de game heel strak aanvoelt, maar ook door de wapens zelf. Je begint met een vrij standaard setje aan wapens: een pistool, een mes, etc. Maar al snel kun je dit arsenaal uitbreiden met wapens die er echt heel cool uitzien. In de levels kun je bepaalde voorwerpen verzamelen die je kunt gebruiken in The Asylum, het gekkenhuis. Dit is de plek waar je tussen de levels door kunt vertoeven. Je kunt hier verschillende bonussen aan je priester toevoegen, maar ook nieuwe wapens kopen.

Het lastige is dat je geen statistieken ziet van de wapens die je koopt. Welk wapen is beter? De shotgun met een soort octopus erop, of die shotgun met een loop van een ruggengraat met ogen? Welke je ook kiest: ze zien er top uit. Het leuke is dat ze ook wel echt enorm van elkaar verschillen. Zo kun je wel echt je arsenaal op elkaar laten aansluiten en aanvullen, want je vijanden zijn behoorlijk gevaarlijk.

Forgive Me Father 2 is een heerlijke game die druipt met stijl. Heel origineel is het allemaal niet, maar de game weet een tof geheel neer te zetten dat heerlijk wegknalt. Het is daarom zo jammer dat juist die stijl het knalwerk wat in de weg zit

Biep boep

De game heeft dan wel bijzonder heldere levels en een groot kleurenpallet, het speelt ook tof met licht en donker. Sommige delen zijn letterlijk volledig donker, wanneer jij niet je zaklampje gebruikt. Zodra je dat doet, licht de ruimte ineens op en enkel zo zie je waar je naartoe moet. Dat navigeren door de levels doe je door vooral tegen afgesloten deuren aan te lopen: hier of daar zit iets op slot, dus daar moet je de juiste sleutel voor vinden. Die gameplayloop is in de basis in elk level gelijk. Wat wel leuk is, dat af en toe de gameplay een wat verrijking krijgt met een speciale opdracht, een mini puzzel, of een platformsectie. Ook kent de game een aantal baasgevechten die misschien wat onconventioneel zijn voor een shooter, maar ook heel leuk.

Het lastige aan specifiek de duistere delen, is dat jij dus helemaal niks ziet, maar je vijanden wel. Als de vijanden jou technisch gezien kunnen zien, duisternis of niet, schieten ze of komen ze op je af. Terwijl jij hen dus niet altijd ziet. Dat is echt een enorm manco aan de game. Heel vaak loop je ergens rond en vanuit het duister word je plots beschoten. Ook is het soms een nadeel dat zowel de vijanden als de omgevingen zo'n groot en helder kleurenpallet hebben: ze gaan makkelijk in elkaar op, waardoor ze slecht te onderscheiden zijn. Ook de wapens schieten soms met zo veel lichteffecten dat je niet meer goed ziet waar je nou eigenlijk op mikt. Zo is er een wapen dat perfect zou zijn voor vijanden dichtbij, ware het niet dat de explosies dermate je scherm vullen dat je maar wat in de rondte knalt omdat je niet ziet of je ook wat raakt. Er is ook een soort laserwaper voor juist ver weg, maar diens roze laser is zo fel, dat je je doelwit ook niet meer goed ziet en dus maar wat heen en weer gaat zwiepen, voor de zekerheid.

Dit alles maakt het knallen in Forgive Me Father 2 erg leuk, maar soms ook frustrerend. Het is zeker tof om aan de slag te gaan met alle, superrare, wapens en de vele vijanden over de kling te jagen. Maar het is ook frustrerend wanneer je met enorme precisie wordt beschoten door vijanden die jij niet, of niet goed, kan zien. Vooral omdat je niet bepaald onkwetsbaar bent. Je moet goed op je levenspunten en je voorraad munitie letten, want je hebt zelden teveel. Je vijanden daarentegen blijven doorknallen tot ze erbij neervallen.

Wat ik persoonlijk ook jammer vond, is dat alle vijanden schieten kogels als kleurrijke balletjes, met bijpassende fliep-bup-pleb-geluidjes. Dat staat toch een beetje haaks op de hele dit-is-een-hele-stoere-game-vibe, hoewel je daardoor tenminste wel grofweg kunt zien van waarvandaan je beschoten wordt.

Forgive Me Father 2 is een heerlijke game die druipt met stijl. Heel origineel is het allemaal niet, en de lovecraftian horror lijkt meer een kapstok te zijn dan een daadwerkelijk onderdeel, maar de game weet een tof geheel neer te zetten dat heerlijk wegknalt. Het is daarom zo jammer dat juist die stijl het knalwerk wat in de weg zit. Niet alleen met het overdreven verhaal, maar vooral de mooie heldere stijl die niet lekker lijkt te werken omdat vijanden erin verdwijnen. Wanneer je dat voor lief neemt, dan kun je wel fijne pot knallen met deze game. Het haalt niet bepaald de diepte waar grote kosmische schurk Cthulhu zich schuilhoudt, maar Forgive Me Father 2 is zeker vermakelijk en goed voor een paar uur knalplezier.

• Prodeus
• MULLET MADJACK
• Evil West
• Bloodshed

Over deze site        Site map        Contact