Uitgebracht: 15 mei 2024
Speelduur: 5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: HAMMER95
Uitgever: Epopeia Games, HAMMER95
Gespeeld op: PC (GOG) - specs PC
Metacritic score: 88 (Reviews) - 82 (Users)
Pluspunten:
- + Heerlijke actie
- + Toffe stijl
- - Prekerig
Kopen:
Met nog drie seconden te leven schiet ik een robot met een strak wit pak door z’n knar, drink een blikje frisdrank dat uit een machine vliegt omdat ik er net een drone tegenaan heb getrapt, terwijl ik een andere robot ontwijk om vervolgens een hamer los te laten op weer een andere robot met kettingzagen als armen. Dat geeft mee weer ruim voldoende tijd om verder te sprinten door het level gevuld met diverse maniakale retro sci-fi robots. Of, nouja, ruim tijd is ook weer niet waar: in MULLET MADJACK leef je maar maximaal tien seconden wanneer je niet in actie blijft. MULLET MADJACK is een hysterische, stressvolle, actievolle en humoristische cocktail die verrassend goed werkt.
Jack Banhammer heeft een missie: het redden van de influencer prinses. Waarom? Omdat het hem een schitterend paar schoenen op zal leveren. En ook niet onbelangrijk: de, net als de rest van de mensheid, aan dopamine verslaafde Jack kan zo in leven blijven. Geen dopamine betekent geen leven. En dus moet je stunts uithalen om je eigen hersenpan geëntertaind te houden. Die influencer prinses is ontvoerd door een aantal van de heersers van onze planeet: Robillionaires. Ultra rijke robots die de macht hebben gegrepen. En dus ga je, terwijl alles live mee te maken is als stream, op pad naar de prinses met een ultrakekke zonnebril op je knar, een dikke vette mat in je nek, en een dikke gun in je handen. Nee, dit is geen hele serieuze game.
MULLET MADJACK is wel een game die heel lekker wegknalt. Vanaf het eerste moment ben je druk bezig met zoveel dingen, dat het bijna lastig is om uit te leggen wat je allemaal doet op een gegeven moment. Wat belangrijk is, is dat die seconden altijd maar weer genadeloos verstrijken en je weinig tijd tot nadenken hebt. De game stelt zelf dan ook dat het niet gaat om snelheid, maar om de ‘flow’, en dat klopt ook helemaal. Je moet jezelf als het ware leren om te gaan met wat je ziet, op een bijna onderbewuste manier. Dat je precies weet wat je moet doen, nog voordat de hele situatie duidelijk is.
Hoewel de game vanaf het eerste moment volledig hysterisch je scherm vult met explosies, afgerukte robot ledematen, glasscherven en een rechtstreek uit de jaren ’90 getrokken kleurenpallet, bouwt MULLET MADJACK die hysterie wel goed op. Je zoektocht naar de prinses speelt zich af in een wolkenkrabber, en elke verdieping geeft je een nieuw extraatje.
Alles schreeuwt om aandacht
Zo kun je wisselen van wapen, een bonus krijgen, of een bepaalde bonus of wapen opwaarderen. Elke keer heb je de keuze uit meerdere opties, maar die opties zijn wel willekeurig. Aan het einde van elke tien levels, wanneer je een van de vele en zeer divers eindbazen hebt verslagen, krijg je een keuze voor een permanente bonus die volgende pogingen makkelijker maken. Het is dan ook min of meer een roguelite: wanneer je doodgaat begin je weer bij de eerste level na een bepaald checkpoint zoals level tien, twintig, etc.
Het speelt dan wel als een roguelite, het voelt als een oude arcade titel, maar dan met iets meer schreeuwende kleuren en teksten. Want MULLET MADJACK is niet alleen luid qua explosies, en geweervuur, ook het verhaal maakt flink wat kabaal. Los van het bizarre verhaal over kekke schoenen, voert de game je ook steeds meer kritiek op de wereld van de game, die ook van toepassing kan zijn op onze eigen planeet.
De manier waarop we altijd maar zoeken naar entertainment, de wijze waarop we zoeken naar comfortabele vijanden om te haten, de drang naar nog meer spullen die we niet nodig hebben, het gemak waarmee we zijn op te hitsen tegen iets of iemand, de manier waarop we als slaven grote bedrijven volgen, en ga zo maar door.
Allemaal interessante punten, maar het is zo in your face, zo schreeuwerig en bijna denigrerend richting de speler dat het wat de plank misslaat. Als het ietwat subtieler was gebracht, had het beter uitgepakt. Maar subtiel is niet een woord dat van toepassing is op MULLET MADJACK.
Hoewel de game vanaf het eerste moment volledig hysterisch je scherm vult met explosies, bloedende robot ledematen, glasscherven en een rechtstreek uit de jaren ’90 getrokken kleurenpallet, bouwt MULLET MADJACK die hysterie wel goed op.
Hyperactief knallen
De game draait uiteindelijk om het knallen, het hyperactieve gejaag door de vele verdiepingen. En dat doet de game gewoon onwijs goed. Als deze game geen tijdlimiet van tien seconden had, dan waren de verschillende onderdelen een stuk minder interessant geweest. Maar omdat er nu zo'n hoge tijdsdruk ligt op overleven, is het een heerlijke panisch geheel. Rennen, vliegen, drinken, hakken, duiken, knallen en weer doorgaan. Ook de overdreven visuele stijl van de game draagt daar flink aan bij. Het is gewoon een prachtige game, ook al is het soms (waarschijnlijk bewust) pijnlijk lelijk qua animaties en personages.
Het draait uiteindelijk allemaal om de lol, en dat is ook gewoon het belangrijkst bij een game als deze. En lol zul je beleven, of je er nou goed in bent of niet. De maffe vijanden, de rare levels, de schreeuwerige wereld en het bizarre verhaal: je kunt er flink wat plezier aan beleven.
En als je eenmaal het einde hebt bereikt, waarschijnlijk na flink wat pogingen, dan krijg je nog eens de beschikking over een endless mode. Het is een extraatje voor wanneer je het zo’n drie uur durende verhaal hebt doorlopen, maar het is ook de modus waar de game eigenlijk op z’n best is. Gewoon non-stop acties, zo lang of kort als je wilt. MULLET MADJACK is dan ook heel geschikt om lekker lang op je pc of console te laten staan. Je zult echt wel even genoeg hebben van de game na een poosje, maar dan weer even later start je de game weer eens op en doe je weer een potje.
MULLET MADJACK is een game om lol mee te hebben, om af en toe lekker hysterisch te knallen in een toffe retro-futuristische wereld voor geschreeuw en explosies. Dat het soms wat prekerig worden, maar de pret niet drukken. Wanneer je eenmaal in die flow zit van soepel twintig dingen tegelijkertijd doen, is deze game onwijs leuk. Schaam je niet voor je entertainment zoekende, aan dopamine verslaafde brein en start met knallen totdat alle Robillionaires kapot zijn en de influencer prinses gered is. Met zo’n kekke bril en dikke mat je in nek, is dat het enige wat je kunt doen.
