Publicatie: 21 december 2025  

Er zijn inmiddels flink wat games die zich afspelen in of rond Chernobyl. De nog steeds radioactieve streek in Oekraïne waar de welbekende kerncentrale stond, is dan ook een mysterieuze omgeving die zich heel goed leent voor een spannend verhaal. Straling, mutaties, verval, oude plots verlaten gebieden, en natuurlijk een hele hoop Sovjet architectuur: veel games maken er dankbaar gebruik van. Chernobylite ook, maar deze game introduceert genoeg extra’s om deze titel heel uniek te maken. Helaas is het op een bepaald vlak wat te uniek…

Wat zou jij doen als je als een ietwat oudere professor was en ontdekt dat je vrouw die dertig jaar geleden spoorloos verdween wel eens in Chernobyl kon zijn? Als je antwoord ietwat lijkt op onvoorbereid een levensgevaarlijke zoektocht beginnen, dan biedt Chernobylite een verhaal dat perfect bij je past. Professor Igor Khymynuk, die zo rond de explosie al onderzoek deed in het gebied, keert na dertig jaar terug om zijn vrouw Tatyana te zoeken, en dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot.

The Loser Gang

Wanneer de game begint, begin jij als Igor aan je speurtocht, en dat gaat niet zo lekker. Het gebied lijkt een heel stuk gevaarlijker dan gedacht. Vooral door de aanwezigheid van de NAR, een militaire organisatie jou liever doorzeeft met kogels dan verzoekt om te vertrekken. Het gaat dan ook vrijwel direct mis, en dat zorgt ervoor dat de game een interessant onderdeel van de game kan introduceren. Je krijgt een lege loods tot je beschikking die je moet uitbouwen tot een basis voor jou en je te verzamelen kompanen, om je beter voor te bereiden op al het gevaar.

Vanuit je basis kies je voor missies. De omgeving rond jouw loods is opgedeeld in verschillende gebieden die je meer dan eens zult doorlopen, elke keer voor een ander doel. Aanvankelijk ben je vooral bezig met het verzamelen van onderdelen om je basis mee uit te bouwen, en flarden informatie over het gebied en de situatie rond Tatyana. Die missies zelf zijn niet heel bijzonder qua opbouw; het is veelal de bedoeling dat je een voorwerp vind of op een schakelaartje omzet.

Al snel kom je echter ook andere personen tegen die je heel goed kunnen helpen in je zoektocht. Allemaal zijn het nogal vreemde personen met vreemde verzoeken. Een rare techneut die je verzoekt op zoek te gaan naar de Rattenkoning, een maffe freerunner met een voorliefde voor explosies, een gefaalde onderzoeker uit is op wraak en nog een paar vreemde vogels.

Fijn verhaal

Wat die personages zo tof maakt, is dat ze allemaal een heel interessant verhaal bieden: hoe komen ze in het gebied? Waarom zijn ze daar? En waarom zijn ze geworden zoals ze nu zijn? Want als iets duidelijk wordt in de game dan is het wel dat niets is wat het lijkt. Dat geldt ook voor Igor, die af en toe een spookachtige verschijning van Tatyana ziet die hem informatie en hints geeft.

Na verloop van tijd staat je aanvankelijk zo ruim ogende loods vol met apparatuur, bedden, kasten en andere dingen, en is je lijst met medestrijders uitgebreid. Dat is eigenlijk het punt waarop de game echt begint.

Want wanneer je de beschikking hebt over alle personages, kun je ze niet alleen op pad sturen om zelfstandig missies uit te voeren, je kan ook hun missies spelen die los staan van het hoofdverhaal. Die zijn leuk om uit te voeren, maar hebben wel een listig aspect: je moet vaak zeer ingrijpende keuzes maken. En hoewel het vrij duidelijk is wat personages van je verlangen, ligt dat wel vaak in conflict met elkaar. Zo zal de een vragen om bepaalde onderzoek data zo snel mogelijk te verbranden, terwijl een ander teamlid je vraagt het te bewaren. Je keuze heeft invloed op wat ze van je vinden, en de hele club bij elkaar houden is lastig. Wanneer iemand het echt niet meer met je werkwijze eens is, omdat je te vaak tegen diens wensen in handelt, kan deze gene zomaar vertrekken uit je basis.

Trainers

De wereld van de game voelt wat klein aan, door de wijze waarop slechts een handvol levels steeds opnieuw gebruikt worden. Maar dan nog zijn die gebieden wel interessant en zitten vol met kleine en grote geheimen om op te sporen.

Dat is niet alleen een aderlating qua teammogelijkheden, maar ook voor de functie die ze hebben als trainer. Elk personage kan jou bepaalde dingen leren, maar dan moeten ze natuurlijk wel beschikbaar zijn in jouw basis. Het leren van die dingen is belangrijk want zoals gezegd is het leven rond Chernobyl niet zonder risico’s. Daarom is het een goed idee om te leren hoe je beter om kunt gaan met je wapens, hoe je beter kunt sluipen, hoe je meer dingen kunt vinden, enzovoorts.

Vooral dat sluipen is belangrijk. De game biedt wel genoeg mogelijkheden om als een soort Russische Rambo rond te rennen, maar sluipen en aanvallen vanuit de schaduwen is verstandiger. Het schieten in Chernobylite voelt wat ruw en onhandig aan. Dat is enigszins te verklaren doordat je speelt als een wat oudere man die niet een militaire training achter de rug heeft, maar dan nog is het wat behelpen. De wapens zelf zien en klinken goed, en zijn in je basis ook uit te breiden met allerlei toevoegingen, maar voelen altijd wat ruw en onbeholpen aan.

Toffe wereld

De wereld van de game voelt wat klein aan, door de wijze waarop slechts een handvol levels steeds opnieuw gebruikt worden. Maar dan nog zijn die gebieden wel interessant en zitten vol met kleine en grote geheimen om op te sporen. De lichteffecten zijn mooi, en de duisternis waar je jezelf vaak in zult verstoppen is ook echt donker. De game is sfeervol maar de vergane Sovjetstijl is inmiddels wel wat bekend. De setting van de game is af en toe wat spooky, wanneer je door stille verlaten gebouwen sluipt en af en toe een jumpscare voor je kiezen krijgt, maar je bent net zo vaak in de open lucht te vinden voor missie doelen. Dit is niet een horror-game, maar Chernobylite probeert je af en toe wel te laten griezelen.

De wereld van Chernobylite is misschien niet zo heel origineel meer, het is wel een wereld die tot de verbeelding spreekt. De game heeft die wereld goed neergezet, en het is dan ook oprecht leuk om door die halfvergane wereld te wandelen, tussen de oude Sovjet meuk terwijl je stralingsmeter nerveus kraakt en wijst op onzichtbaar stralingsgevaar.

De grootste vijanden zijn echter wel zichtbaar, maar voelen allemaal wat generiek, zeker ook omdat alle personages, zowel vriendelijk als vijandelijk, maskers voor hun gezicht hebben en daardoor nogal houtering en generiek overkomen.

Gelukkig weten de Russische stemacteurs het gebrek aan emotie in de bedekte gezichten aardig te compenseren met interessante stemmen die goed passen bij hun vreemde personages. Al met al is het een interessante wereld waar de game ook een interessant verhaal in weet te vertellen. Vooral de relatie tussen Igor en zijn soms plots verschijnende vrouw is goed neergezet. Het voelt als een echte relatie tussen twee mensen die van elkaar houden, maar ook de nodige kritiek op elkaar kunnen hebben. Het einde van het verhaal is wel wat minder. Niet per se slecht, maar ook niet heel verrassend qua inhoud en vooral vreemd op gameplay vlak.

Tof tot een bepaald moment

Chernobylite heeft hele hoop onderdelen die allemaal prima werken, zowel los als in relatie tot elkaar. Je basis wordt echt nuttig, de trainers zijn handig, de personages met goede verhalen zijn interessant, de keuzes in het verhaal voelen belangrijk, het reputatiesysteem met echte gevolgen houd je scherp en de omgevingen zien er prima uit.

De plek waar de game inkakt is aan het einde. Het is lastig om dit echt goed uit te leggen zonder het verhaal te verklappen, maar het komt erop neer dat je aan het einde van de game min of meer bestraft wordt voor je keuzes. Er is altijd iets mis, en dus moet je dat over doen. Dat is niet alleen vervelend om te doen, maar het doet ook het belang van die gemaakte keuzes teniet. De game bepaalt wat de juiste keuze was, ook al is het iets wat je eigenlijk helemaal niet wil doen. Alles je dat dan allemaal aanpast zoals de game het wil graag wil hebben, word je vervolgens veroordeelt voor dit aanpassen: je kan het niet goed doen.

Chernobylite is een game die heel klein en voorspelbaar lijkt als je de game kort bekijkt, maar toch behoorlijk wat interessante onderdelen bevat die heel goed samenwerken. Ook het verhaal is leuk, zowel het hoofdverhaal als de kleine extra verhalen van je maffe kompanen. De gameplay is op het gebied van schieten misschien niet heel sterk, maar over het geheel genomen is Chernobylite een toffe game om te spelen. Waar dit alles een stuk minder wordt is aan het einde dat simpelweg frustrerend is. Zonde, want het doet een flink deel van de lol teniet.

• The Evil Within
• Resident Evil: Requiem
• Amnesia: The Bunker
• Amnesia: The Dark Descent

Over deze site        Site map        Contact