Publicatie: 8 juli 2026  

Iedereen vraagt zich wel eens af hoe het is om iemand anders te zijn, om eens mee te maken wat er in die ander z'n koppie omgaat. The Evil Within laat zien dat dit misschien helemaal niet zo'n verstandige interesse is... In de game zit je min of meer vast in de bijzonder geweldadige, gore, en gemene wereld van een brute seriemoordenaar. Zelfs dik twaalf jaar na release is deze game nog steeds erg tof om te spelen. Niet alleem om dat interessante vertrekpunt, maar ook omdat de game nog steeds prima speelt, en door diens eigenheid. Want hoewel de game lijkt op andere games en series binnen het horror-genre, is The Evil Within een heel eigen game die je prima kan vermaken. Helaas zit er naast een hele hoop kwaadaardigheid, ook een aantal vervelende elementen in de game.

Wie de game wil opstarten anno 2026, moet even wat beschrijvingen opzoeken over hoe je dat precies doet. De game draait prima om moderne systemen, maar de eerste keer dat je de game opstart wil deze nog wel eens wat gaan muiten. Heb je de game eenmaal goed draaien, dan kun je aan de slag met de enigszins knorrige detective Sebastian Castellanos. Hij en zijn twee collega's reageren op een melding van een aanval op een ziekenhuis. Daar eenmaal aangekomen treffen ze een totale chaos aan waarbij vrijwel iedereen op brute wijze is vermoord. Al snel blijkt er meer aan de hand te zijn, wanneer er rare en onverklaarbare dingen gebeuren.

Lekker raar

Die onverklaarbare dingen zijn een van de leukere elementen in de game. Omdat je met je collega's vastzit in de belevingswereld van een gevaarlijke, moordlustige gek, kan er van alles gebeuren. Omgevingen veranderen plotsklaps, onder kan in eens boven zijn, en vrienden kunnen plots vijanden worden. Hoewel alles dus mogelijk is, heeft The Evil Within wel een duidelijke, eigen stijl. De omgevingen zijn welbekend binnen het genre: oude kerken, runes, ziekenhuizen, industriele omgevingen, riolen, etcetera. Hoewel het daarmee niet de origninaliteitsprijs zal winnen, zien deze omgevingen er wel tof uit, mede door de grootsheid van sommige omgevingen. Zo loop je, bijvoorbeeld, door een grote stad die volledig versplintert lijkt in enorme stadsblokken die onmogelijke plekken innemen. Daarbij is de game in al z'n sombere glorie nog best kleurrijk. Er zit echt een duidelijk verschil tussen de diverse omgevingen. Geloofwaardig, en perfect qua gorigeheid.

The Evil Within weet een goede balans te vinden tussen wanneer het je moet overspoelen met nare, smerige omgevingen, en wanneer niet. Zo blijven zelfs de meest smerige omgevingen toch nog wat fris aanvoelen. De afwezigheid van ranzigheid, versterkt juist de horror: het maakt dat je jezelf zelfs in de nette omgevingen ongemakkelijk voelt. Waneer gaat het nu verkeerd? Komt er straks weer een naar, met het voor de game typische, monster omwikkeld door prikkeldraad door een raam gesprongen?

Tempo houden

Wanneer de game wel wil dat een omgeving goor is, dan is deze ook echt behoorlijk goor. Ook de paar aanwezige puzzels kunnen echt smerig zijn. Die puzzels zelf zijn overigens niet heel bijzonder. Waar een serie als Resident Evil de speler soms even de speler tot kalmte maant om een kleine of meer grote puzzel op te laten lossen, daar ramt The Evil Within de speler door de omgevingen.

Dat wil niet zeggen dat de game geen tijd en ruimte biedt om omgevingen rustig uit te kammen voor extra Green Gel, waar je jouw vaardigheden mee kunt verbeteren, of om wat schaarse kogels te vinden. Het is meer dat de game overduidelijk het tempo erin wil houden. Je wordt veelal onverwacht in een nieuwe omgeving gelanceerd om daar weer schare aan vijanden te verslaan. De gameplay zelf blijft gedurende de hele speelduur fris, er zijn genoeg mogelijkheden om vijanden af te maken of juist te omzijlen, soms moet je alles afknallen wat je tegenkomt, om vervolgens te moeten vluchten voor een onoverkomelijk wezen. Veelal ga je solo op pad, maar af en toe wordt je ook bijgestaand door je best kundige collega's.

The Evil Within weet een goede balans te vinden tussen wanneer het je moet overspoelen met nare, smerige omgevingen, en wanneer niet. Zo blijven zelfs de meest smerige omgevingen toch nog wat fris aanvoelen.

Die vijanden zien er tof uit. Het zijn allemaal herkenbare wezens die in meer of mindere mate zijn veranderd in gruwelijke monsters, al dan niet doorboord met pinnen of pijnlijk omwikkeld met prikkeldraad. Er zijn behoorlijk wat verschillende vijanden, al zul je soms dezelfde vijand meerdere malen tegenkomen. Niet alleen de vijanden maar de gehele game is sfeervol, divers, en oogt over het geheel genomen ook vandaag de dag nog prima. Technisch draait de game eveneens meer dan prima, los van de mogelijke eerste opstartproblemen.

Meer actie dan overleven

The Evil Within is een survival-horror game. Nog net. Want zoals gezegd zit het tempo er flink in. Ook heb je flink wat opties om de vele vijanden, af te maken. Het arsenaal is niet heel verrassend met een pistool, shotgun, sluipschuttergeweer, granaten, en een kruisboog. Vooral die laatste is leuk in gebruik door de vele soorten pijlen die je er mee kunt afvuren.

De horror van The Evil Within zit dan ook vooral in de omgevingen en (onsmakelijke) vijanden, en niet zozeer in een hele verstikkende sfeer, zoals een game als Amnesia The Dark Descent, of diens vervolg. Er zit een heel tof deel in The Evil Within waarin de game juist wat tempo terugneemt en je stilletjes door een groot, ogenschijnlijk, verlaten landhuis schuifelt. Opeens let je wel op wat je hoort, en sluip je in plaats van guns blazin' ruimtes in te rennen. Daar kom je ook een vijand tegen die je simpelweg niet kunt verslaan en dus moet je daar rennen voor je leven. Het is een heel ander soort horror dan in de rest van de game, en die afwisseling is heel leuk. Daarbij moet ik, maar dat is heel persoonlijk, wel graag meer van deze tragere vorm van horror gezien.

Frustrerend

The Evil Withing is soms te moeilijk om de horror in leven te houden. Er zijn bazen en onderdelen die snel kunnen frustreren. Ook liggen de checkpoints soms erg ver uit elkaar waardoor je soms door een vrij willekeurig aanvoelend iets als een verborgen bom, plots weer een heel deel overnieuw moet doen. Dat is gewoon niet leuk. Zo is er een eindbaas die je in een enkele klap afmaakt. Prima, maar je moet heel dichtbij komen om dit smerige monster te verslaan. Halve seconde te laat? Probeer het nog maar een keer.

Binnen andere genres is het geen probleem: dan probeer je het simpelweg nog een keer, let je dit keer nog beter op, reageer je nog scherper. Maar in een game die je angstig probeert te laten voelen is dit wel problematisch. Die angst verdwijnt als sneeuw voor de zon en wordt ingewisseld voor frustratie. Frustratie die meteen weer de kop op steekt wanneer datzelfde monster later nog eens opduikt op een manier die nog veel meer irriteert door lange omgevingspuzzels en te weinig checkpoints (ik kijk naar jou, chapter 10).

Wat ook jammer is, is dat het verhaal uiteindelijk niet helemaal de aanvankelijk opgewekte verwachtingen waar kan maken. De wereld van The Evil Within is bijzonder interessant, het vertrekpunt biedt enorm veel mogelijkheden voor een unieke wereld. Hoewel de game echt een hoop unieke en creatieve ideeen heeft, vooral in de visuals, blijft het verhaal wel wat achter. Wat begint als een interessant mysterie, blijkt eigenlijk vrij simpel. Ook worden de diverse personages niet echt meer dan een opsomming van een paar eigenschappen. Heel graag had ik ook meer willen weten van de zo interessant ogende vijanden, en dan vooral de bazen: waarom zien ze er zo uit? Wat is hun geschiedenis?

Al met al is The Evil Within een hele fijne game. Het is een survival-horror die veel leent van andere games en series, maar toch heel eigen is. De gameplay is ook nu nog prima. De game oogt, klinkt, en draait prima. Verwacht geen super orignele kijk op het genre of een uniek verhaal, maar wel heerlijk actie, een goed tempo, een mooi dosis ranzigheid en toch wel zo'n vijftien uur aan content. Aan sommige dingen merk je dat de game al wat ouder is, bijvoorbeeld door een wat onhandig menu en wat houterige animaties, maar over het algemeen is het de tijd meer dan prima doorgekomen. The Evil Within is niet de beste binnen het genre, maar wel aardig ondergewaardeerd. Het is een game die je als liefhebber eigenlijk niet kunt missen.

• Resident Evil Requiem
• Dead Island 2
• Evil West
• Amnesia: The Dark Descent

Over deze site        Site map        Contact