Publicatie: 27 juli 2026  

Lezer! Osu! Welkom! Welkom bij deze recensie! Van Trek To Yomi, een game vol uitroepen! Vol eer! Vol wraak! Trek To Yomi is een hele vette game die een aantal behoorlijk moeilijk goed uit te voeren elementen bijzonder goed mixt tot een prachtige samoerai game. De paar minpuntjes die te bespeuren zijn, zullen je in dit klassiek Japans aanvoelende avontuur niet al te veel in de weg zitten: dit is een schitterende, niet al te grote game die je niet mag missen als je ook maar iets van affiniteit hebt met de bijna legendarische, katana zwaaiende vechtersbazen.

Wie ook maar iets weet van Japanse cultuur weet dat samoerai daarbinnen een belangrijke rol innemen: de eervolle Japanse ridders die het volk beschermden tegen de vijanden van hun heer. Hiroki is nog geen echte samoerai aan het begin van Trek To Yomi, want hij is nog in de leer bij zijn meester. Wanneer het plaatsje waar Hiroki woont wordt aangevallen door een wel opvallend grote hoeveelheid bandieten, kan het niet anders dat ook Hiroki in actie moet komen.

Wilhelm Scream

Wat volgt is een net zo voorspelbaar, als om van te smullen verhaal: Hiroki's meester komt om bij een heldhaftige poging om zijn beste leerling te beschermen, en Hiroki staat er vervolgens alleen voor. Dit alles gaat gepaard met een hele hoop over-de-top ingesproken Japanse stemmen, pijnkreten, en uitroepen. De game weet het net aan de goede kant van de grens met jolig te houden: het voelt dan wel overdreven, het is wel ernst. Het voelt als een heel oud verhaal, een oude zwart-wit samoerai film vol wraak en wroeging.

Wat nog veel meer bijdraagt aan dat gevoel van oude Japanse films, zijn de looks en sfeer van Trek To Yomi. Dit onderdeel is zonder meer het paradepaardje van de game. Trek To Yomi ziet er echt waanzinnig gaaf uit met diens uiterlijk met enkel grijstinten, zachte audioplopjes, en filmgruis. Gedurende je gehele speelduur heb je het idee dat je zelf aan de knoppen zit en tegelijkertijd een film kijkt waar je zelf de hoofdrol in speelt.

Prachtig

Maar met een unieke stijl en tof verhaal ben je er nog niet. De wereld waar je jouw semi-samoerai doorheen stuurt moet ook interessant zijn. Gelukkig biedt Trek To Yomi ook schitterende omgevingen waarin het camerastandpunt steeds wijzigt. De omgevingen zelf zijn waanzinnig gedetailleerd en uniek. Bijzonder knap, gezien de game enkel grijstinten kent waardoor het kleurenpallet vrij beperkt is. Hold my sake, moeten de ontwikkelaars hebben gedacht, want wat er is neergezet is niets minder dan indrukwekkend.

De omgevingen zijn allemaal heel authentiek, vol met kleine elementen die daar volkomen terecht lijken te staan en waar je niet langs maar tussendoor loopt. Maar ook de buitengebieden zijn schitterend. De bosgebieden voelen ongerept, gevaarlijk en benauwend, om dan ineens te voelen als kalm en sereen. Ook het gevoel van diepte is erg goed neergezet, doordat jouw personage zelden het middelpunt is van een scherm. Vaak loop je ergens tussen, tussen iets op de voor- en achtergrond, of als klein poppetje in een veel groter geheel, zonder te vergeten in te zoomen op de actie, wanneer nodig.

In principe beweeg je steeds van de ene kant van het scherm naar de andere. Doordat je steeds vanuit een andere hoek de actie bekijkt, voelt het zelden alsof je simpel van A naar B rent, maar veel meer dat je op een filmisch aanvoelde wijze de steeds veranderende omgevingen doorkruist.

Scenes waarbij je met jouw katana in de hand, achter een rij van rijstpapieren kamerschermen waardoor je enkel silhouetten ziet, vijanden bevecht, geeft zo'n tof gevoel en is zo'n onwijs coole ervaring

Geduldig hakken

De wijze waarop alle bovenstaande elementen samenkomen: de grijstinten, de authentieke omgevingen, het stemgeluid van de vele personages, en de filmische camerastandpunten, zorgen voor een heel compleet filmgevoel, een videogame die tegelijkertijd een film is. Maar zelfs als alle bovenstaande onderdelen goed in elkaar steken, en dat doen ze bij Trek To Yomi, dan mist er nog een laatste onderdeel: het vechten met de welbekende katana.

Geen zichzelf respecterende samoerai game kan zichzelf zo noemen zonder een goed potje zwaardvechten. In Trek To Yomi zit dit op zich prima in elkaar. Met nagenoeg geen informatie op je scherm, om de illusie van film zo goed mogelijk overeind te houden, hak je een behoorlijke hoeveelheid vijanden in mootjes. Of je beschiet ze met een boog, geweer of werpmessen.

Vechten in Trek To Yomi is niet heel moeilijk, maar gemakkelijk is het ook zeker niet. Die katana's blijken namelijk pittig scherp, en met enkele treffers van je vijand ga je de pijp uit. Nou zijn er meer dan genoeg checkpoints, maar je gaat gegarandeerd heel wat stukken overdoen wanneer je niet een beetje geduldig en slim te werk gaat.

Wie zich namelijk even echt een samoerai waant, heeft hier een voordeel: goed kijken wanneer de vijand aanvalt, en hoe, om vervolgens toe te slaan. De game is qua moeilijkheidsgraad echt goed te doen op medium, maar wanneer je denkt de vele vijanden even snel tot mootjes te gaan hakken, ga je het niet redden en kan de game ook wel eens gaan frustreren.

Wel blijven opletten

Het is soms wel lastig om alle onderdelen van het verhaal en de game scherp te houden: er zijn behoorlijk wat dingen te verzamelen, zoals simpele hebbedingetjes die wat over de wereld vertellen, als speciale aanvallen, of kruiken die je uithoudings- of levenspunten verhogen. Alles is netjes gecombineerd in een handig overzicht waarin je alles kan teruglezen wat je wilt over al die onderdelen. Een klein en fijn onderdeel dat eigenlijk standaard zou moeten zijn in elke game.

Hiroki start dus als simpele leerling, maar in je zo'n vijf uur durende avontuur groei je uit tot een ware zwaardmeester die, met een beetje geduld en tactiek, alles en iedereen aankan. De relatief korte duur van de game is hier een pluspunt.

Hoewel het zwaardvechten in de game echt wel tof is gedaan, is het ook wel repetitief te noemen: zodra je de basis onder de knie hebt, vrijwel aan het begin van de game, doe je gedurende de rest van de game hetzelfde. De vijanden kun je wel met dertig verschillende aanvallen verslaan, maar het is zeker niet noodzakelijk om al die verschillende aanvalten te gebruiken; die eerdergenoemde basis combo's voldoen veelal prima. Zeker later in de game wanneer je met zogeheten finishers zelfs de meest machtige vijanden simpelweg in een enkele combo kunt doden, verliest de combat z'n aantrekkingskracht. Daar staat dan wel weer tegenover dan elk van de zeven hoofdstukken wordt beëindigt met een toffe baas die er niet alleen gevaarlijk en tof uitziet, maar ook zeker wat uitdaging kan bieden. Vooral de allerlaatste eindbaas is echt moeilijk om te verslaan, maar dat geeft natuurlijk ook wel meer voldoening.

Hele grote, kleine game

Wat Trek To Yomi vooral zo indrukkend maakt, is niet een enkel al indrukwekkend onderdeel van de de game, maar hoe al die onderdelen zo goed samenkomen en er zo'n tof geheel van maken. Alles lijkt perfect in elkaar te klikken om zo een zo'n authentiek mogelijk aanvoelde speelbare samoerai filmgame te maken, waarbij deze ook nog eens lekker speelt. Scènes zoals waar je achter een rij van rijstpapieren kamerschermen staat, waardoor je enkel silhouetten ziet, en zo je vijanden bevecht, zien er zo cool uit en geven je zo'n tof gevoel; dat zijn hele gave ervaringen.

Trek To Yomi is zeker niet perfect met diens wat repetitieve gameplay en wat voorspelbare verhaal, maar wat het voor de rest doet is echt heel tof. Daarbij is het ook goed om te beseffen dat dit een in de kern vrij kleine game is met zo'n vijf uur aan gameplay en misschien wat meer als je alle extra's opzoekt, zo lang blijven alle onderdelen echt wel fris. Met dat in het achterhoofd is dit echt een heel uniek ogende, goed klinkende, en fijn spelende game die je voor een paar euro's echt authentiek Japans samoerai-vermaak biedt

• Ultros
• Dungeons Of Hinterberg
• Rollerdrome

Over deze site        Site map        Contact