Publicatie: 24 september 2025  

Als je Rollerdrome voor het eerst speelt vraag je jezelf af: waarom zijn er niet meer games zoals dit? En vooral: waarom was deze er niet al veel eerder? De combinatie tussen rolschaatsen en wapentuig voelt namelijk zo vanzelfsprekend en speelt ontzettend lekker weg. Toffe trucs uithalen terwijl je in slo-mo je wapens leegt op vijanden in een bijzondere stijlvolle wereld, wie wil dat nou niet? Het is alleen jammer dat de trukendoos van Rollerdrome weliswaar spectaculair is, maar ook vrij beperkt.

Kara Hassan is een bijzonder dappere dame. Want als hoofdpersoon van de game en deelnemer van Rollerdrome zet ze haar leven op het spel voor het vermaak van het publiek. Rollerdrome is namelijk sport waar deelnemers op rolschaatsen worden losgelaten in een arena gevuld met diverse vijanden. Van sluipschutters tot complete mechs, en mensen met knuppels tot geavanceerde laserwapens.

Gelukkig ben je niet alleen voorzien van kekke rolschaatsen en een flinke collectie trucs, maar heb je ook een aantal wapens om te benutten. Naar mate je meer arena's vrijspeelt, krijg je de beschikking over meerdere wapens. Je kunt los op je vijanden met dubbele pistolen, een shotgun, een dikke granaatwerper en uiteindelijk een soort laser sluipschuttersgeweer. Kogels krijg je er niet bij, die moet je verdienen. Met dikke trucs. En dat zorgt voor een aanvankelijk heerlijke gameplay loop.

Backflip, headshot, grind

Je start in de arena met een vol magazijn, je knalt een vijand af waardoor je kogels op zijn, springt over een obstakel, voert een toffe truc uit en ontwijkt een vijand waardoor je kogels verdient, land altijd netjes op je rolschaatsen, en begint opnieuw.

Wat dit alles extra tof maakt, is de unieke stijl van de game. Rollerdrome heeft een hele eigen retro futuristische stijl, gecombineerd met een knetter strak lijnwerk en kleurenpallet zoals bij de game Sable. De rest van de game zoals de menu's, de teksten, en de muziek, sluit daar ook perfect op aan. Zo krijg je een heel mooi en stijlvol pakket van prima looks, prima geluid, en fijne gameplay.

Waar dit alles wat struikelt is tijdens de latere levels. Je werkt namelijk toe tot de finale, maar voordat je daar komt heb je eerst nog een aardig aantal arena's te doorlopen. Elk van deze arena's heeft een aantal extra doelen om te behalen, los van alle knalgrage vijanden overleven. Zo moet je vijanden op een bepaalde manier uitschakelen, een vijftal score vermenigvuldigers vinden, een speciale truc uitvoeren op een speciale plek, en meer vergelijkbare doelen.

Moeilijk, op de verkeerde manier

De meeste van die doelen zijn leuk om te behalen, maar niet heel origineel wanneer ze elk level min of meer vergelijkbaar zijn. Datzelfde geldt voor de levels. Ze zien er prachtig uit, maar zijn niet heel creatief en bieden geen unieke gameplay mogelijkheden. Maar ietwat voorspelbare gameplay is niet het grootste probleem. Dat grotere probleem zit ‘m in de moeilijkheidsgraad van de game. Dat een perfect score voor velen nagenoeg onmogelijk zal zijn is niet een groot issue, maar dat die moeilijkheidsgraad soms zomaar de kop opsteekt tijdens gewone gameplay is frustrerend.

Het probleem van Rollerdrome is dat het niet goed weet hoe het de moeilijkheid opschroeft zonder enkel meer en meer en meer vijanden op je af te sturen. Daardoor voelen sommige levels meer als een ongemakkelijk ballet van dansen tussen raketten, ontwijken van schoten, en wegduiken voor knuppels, dan die toffe gameplay loop van het begin van de game.

Rolschaatsen versus monsterrobots

Kogels krijg je er niet bij, die moet je verdienen. Met dikke trucs. En dat zorgt voor een aanvankelijk heerlijke gameplay loop

Alsof de game dat zelf ook doorheeft, stuurt het twee maal een groot baasgevecht op je af en die zijn beide echt best leuk. Al was het alleen maar door de onwaarschijnlijke situatie van een stel rolschaatsen tegenover een joekel van een eindbaas. Daarnaast is er nog een achtergrondverhaal dat af en toe naar voren komt. Voordat je een aantal arena's kunt betreden, bevind je jezelf in de coulissen. Daar kun je relatief vrij rondlopen en enkele onderwerpen bekijken en beluisteren. Maar het verhaal dat Rollerdrome probeert te vertellen, komt niet heel lekker uit de verf en bevat ook weinig om echt interessant te worden.

Dat alles klinkt best negatief, maar de game heeft die hele fijne gameplay loop en die toffe look en feel om dat alles te compenseren. Wanneer de game werkt, speelt het gewoon heel erg fijn. En hoewel de gameplay niet heel gevarieerd is, is de game zelf ook niet heel lang. Met zo'n vier tot vijf uur om het verhaal uit te spelen, zijn zelfs die soms heel plotse moeilijkheidsgraad pieken op zich goed te doen. Zeker wanneer je ineens in een soort flow zit en je als een levensgevaarlijke ballerina over het strijdveld beweegt, links en rechts vijanden uitschakelt, een paar trucs uitvoert voor munitie en misschien nog wat extra omdat het zo lekker voelt, en weer verder knalt.

Rollerdrome is een heel eigen game. Qua stijl, qua genre, en qua gameplay. Dat valt zeker te bewonderen, ook al zijn niet alle onderdelen even sterk uitgevoerd. Het is een prachtige ontwikkeling van Roll7, de ontwikkelaar die eerder de OlliOlli games maakte. Het is daarom zo spijtig dat Roll7 inmiddels niet meer bestaat. Maar hoe je het ook went of keert: het toffe stijltje, de rolschaatsen, kekke trucs en dikke geweren maken van Rollerdrome een hele fijne cocktail, ook al is een deel twee zeer onwaarschijnlijk.

• Sable

Over deze site        Site map        Contact