Publicatie: 25 augustus 2026  

Het is even wennen wanneer een game je intelligentie respecteert. Meestal grijpt een game je bij de schouders en duwt het je de juiste kant op: kijk daar, klik hier, dit ging hieraan vooraf, dit komt er nog. De meeste games willen tot in de puntjes begrepen worden en verwachten dat jij als speler daar vast niet te veel voor wil doen, en dus krijg je hulp. Transistor doet dit niet, en dat is zoals gezegd even wennen. Gelukkig duurt dat maar even, en kun je al snel helemaal los is een waanzinnig stijlvolle wereld, vol goede personages, een beoeiend en mysterieus verhaal, en, als kers op de taart, ijzersterke gameplay. Het enige minpuntje is dat al die schoonheid je soms ook letterlijk in de weg kan zitten.

Wanneer je aan Transistor begint, word je meteen in het verhaal gedropt. Letterlijk. Er is geen duidelijk vertrekpunt, en ook geen duidelijk doel. Het enige wat je al snel door hebt als speler is dat jij speelt als de glamoureuze Red. Een zangeres zonder stem. Jouw stem is je op mysterieuze wijze ontnomen, en daarnaast is er iemand vermoord met een joekel van een pratend zwaard: Transistor. Je trekt Transistor uit het slachtoffer en gaat op pad. Naar wie en waarom? Geen idee. Dat is aan jou als speler te ontdekken.

Nors

Wat wel meteen duidelijk is, is dat de wereld van Transistor waanzinnig mooi en stijlvol is. Het is een soort rijkgekleurde art-deco-techno samenleving, die ook flink wat ultra-kapitalistische, dystopische kenmerken heeft. Gelukkig hebben ze in die keiharde knaken-wereld wel een uitstekende muzieksmaak: Transistor heeft een fenomenale soundtrack. Supergiant Games' vorige game Bastion had al een banger van een soundtrack, maar deze keer gaan ze daar fijntjes overheen.

Maar lange tijd om te genieten van de mooie omgevingen, omlijst in een killer soundtrack, is er niet: Red moet aan de bak. Het blijkt dat Cloud City, waar de game zich afspeelt, overspoeld is door een soort rare wezentjes, en lijkt de gehele bevolking weggevaagd te zijn. Naar mate je verder komt in de stad, blijkt dat de stad zelf ook zwaar aangetast is en kun je dan je pijlen richten op een groep centrale vijanden.

Wat volgt is een verhaal vol twists en enigszins kunstmatig ingewikkeld. Het verhaal ontvouwt zich namelijk niet in een logische volgorde en ook zit een deel van het verhaal gekoppeld aan hoe jij jouw aanvallen en andere vaardigheden gebruikt.

Stop! Hammer() Time!

Er moet namelijk flink gevochten worden in Transistor, en dat is heel, heel erg leuk. Het idee is simpel: je hebt bepaalde vaardigheden die je in een vaardigheidsslot kunt steken, en zodra je vijanden ziet val je ze aan. Maar, het blijkt al snel dat die vijanden over het algemeen een heel stuk sterker zijn dan jou. Gelukkig heb je een bijzondere vaardigheid: je kunt beperkt de tijd stilzetten. Jij krijgt zo de kans om, terwijl de tijd voor je tegenstanders bevroren is, rond te lopen en aanvallen te plaatsen. Zo kun je vijanden in de rug treffen voor meer schade, of een schot zo plaatsen dat je meerdere vijanden raakt.

Naarmate je level stijgt door vijanden te verslaan, verkrijg je meer vaardigheden. Die zijn enorm divers. Met je trouwe Transistor kun je een flink mep uitdelen, maar je hebt ook vaardigheden waarmee je hulp kunt inroepen, clusterbommen kunt gooien, de vijand charmeren, onzichtbaar worden, giftige projectielen afvuren, en ga zo maar door.

Dat vergroot je mogelijkheden al flink. Maar het wordt nog beter. Je kunt een vaardigheid namelijk gebruiken als een actieve vaardigheid, maar ook als een versterking van een andere aanval, of als algemene, passieve bonus. Zo heeft elke vaardigheid dus drie functies, en daarmee kun je echt heel veel combinaties gaan uitproberen om te zien wat jouw speelstijl is. Vooral de manier waarop de ene vaardigheid een andere totaal kan veranderen is heel interessant en tof mee te spelen.

Wat wel meteen duidelijk is, is dat de wereld van Transistor waanzinnig mooi en stijlvol is. Het is een soort rijkgekleurde art-deco-techno samenleving, die ook flink wat ultra-kapitalistische, dystopische kenmerken heeft

De gevechten vereisen soms ook wel wat wijzigingen in je aanpak. Bepaalde vaardigheden werken beter bij bepaalde vijanden dan anderen. Wat lastig is, is dat het vechten soms wel wat chaotisch aanvoelt door de hoeveelheid vijanden en vaardigheden op je scherm. Vijanden vuren van alles en nog wat op je af, of smijten met visueel spektakel, terwijl jij schermvullende clusterbommen doet ontploffen en heen en weer zoeft: het is voelt soms wat meer als geluk dan kunde, dat je de strijd zonder al te veel kleerscheuren overleeft.

Verstopt verhaal

Persoonlijk ben ik er niet zo'n fan van, maar een deel van het verhaal zit ook in die bovengenoemde vaardigheden. Elke vaardigheid is min of meer een personage op zichzelf, waarbij je meer te weten komt over diegene, en wat diens rol is in het grotere geheel, door hem of haar te gebruiken als actieve-, passieve-, of bonus vaardigheid.

Ergens is dat leuk, want de game dwingt je zo om goed gebruik te maken van alle vaardigheden en op verschillende manieren, maar het heeft ook iets kunstmatigs. Sommige vaardigheden vond ik niet interessant, maar moest ik wel gebruiken omdat ik het verhaal goed wilde begrijpen, en die dwang vind ik persoonlijk wat onnodig.

Het grote pluspunt van de game is namelijk dat de wereld van Transistor en zo waanzinnig tof uitziet. Je hoeft mij niet te dwingen om bepaalde dingen te doen voor een snipper verhaal: ik doe dat met liefde op eigen initiatief.

De stijl van de game is om van te smullen. De gebouwen, de omgevingen, de vijanden, de personages: alles is zo tof weergegeven. Een hele eigen stijl die enorm diverse omgevingen weet te produceren, die toch allemaal heel goed bij elkaar passen. Vijanden worden vrij veel hergebruikt, maar zien er wel echt top uit. Van de kleine mennekes aan het begin tot rare wezens richting het einde: allemaal zien ze er uniek uit, en zijn ze prachtig geanimeerd.

Terwijl je vijanden verslaat en de mooie wereld doorkruist wordt er ook flink gebabbeld. Echte gesprekken zijn het niet, Red is immers haar stem kwijt, maar Transistor babbelt er graag op los en voorziet veel van wat je doet van commentaar. Dat is best leuk, maar de stem van de voice-over gebruikt ontwikkelaar Supergiant Games vaker, en is voor mij zo sterk aan de game Bastion gekoppeld, dat het voor mij wat vreemd aanvoelt.

Ga even aan de kant, joh!

Het min of meer enige minpuntje van de game komt hier wel om de hoek kijken: de visuele pracht en praal zit je soms wel wat in de weg. De omgevingen zijn heel gedetailleerd en druk, waardoor de route vinden soms even zoeken is, des te meer er geen kaart is, en ook in gevechten kunnen onderdelen van de omgeving je zicht soms belemmeren. Verder lijkt de game wat problemen te hebben met hogere resoluties en werkt de optie tot het in volledig scherm tonen, ook niet altijd even lekker.

Maar goed, dat is het dan. Dat zijn de twee minpunten die ik heb gevonden. Verder is dit gewoon een hele, hele fijne game. Je kunt zeggen dat het een vrij kleine game is, maar de newgame+ modus wordt door ondergetekende nog wel even aan geslingerd om de speelduur op te rekken. De manier waarop je vecht, het boeiende verhaal, de beeldschone wereld: Transistor is een plaatje, op meerdere manieren.

• Flintlock: The Siege Of Dawn
• Death's Door
• Nobody Saves The World
• A Plague Tale: Innocence

Over deze site        Site map        Contact