Uitgebracht: 13 oktober 2017
Speelduur: 18,5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Tango Gameworks
Uitgever: Bethesda Softworks
Gespeeld op: PC (GOG) - specs PC
Metacritic score: 80 (Reviews) - 75 (Users)
Pluspunten:
- + Sterke gameplay
- + Focus op verhaal
- - Mist rauwheid
- - Gloeilamp ogen
Kopen:
The Evil Within 2 is een game die eigenlijk op alle vlakken diens voorganger overtreft, behalve in het rauwe uiterlijk van de eerste game. Ook hier speel je als Sebastian Castellanos, de knorrige rechercheur die maar wat blij was, toen het gruwelijke verhaal van de eerste game erop zat: vastzitten in de demente mentale wereld van een angstaanjagend kwaadaardige moordenaar is geen pretje. Laat staan, om het nog een keer te doen… Gelukkig is het deze keer allemaal wat makkelijk te verklaren. Het verhaal, en eigenlijk de hele game is dit keer een stuk beter gepolijst. En misschien wel een beetje te veel.
Waarom zou je dan in vredesnaam weer plaats nemen in de rare badkuipen van Stem, de machine die je geest verbindt met andere mensen? Nou, het blijkt dat Sebastian z’n dochter Lily nog leeft, en nu door schurkenorganisatie Mobius wordt gebruikt als core: de belangrijkste schakel in het Stem systeem. Aan jou de taak om je dood gewaande dochter te redden uit de klauwen van Mobius. Met een beetje hulp, hier en daar.
Lekker duidelijk
Wanneer je het eerste deel hebt gespeeld, en om maximaal van dit deel te genieten is dat wel aan te bevelen, merk je al vroeg in het begin dat dit deel een stuk soepeler speelt. Waar het origineel aanvoelt als een goede AA-horror game met wat ruwe, ranzige randjes, daar is The Evil Within 2 een echte AAA-titel. Een game waarvan je direct merkt dat er wat meer aandacht is geschonken aan alle onderdelen.
Dat begint al met het verhaal, dat dit keer niet alleen een stuk interessanter is, maar ook beter verteld wordt. Waar je in het eerste deel korte herinneringen zag van een vrij eendimensionale schurk, daar is er nu een vrij grote cast aan personages die allemaal een aardig interessante achtergrond hebben en wiens motivatie voor hun handelen te achterhalen is, en bovendien vrij logisch aanvoelt. Dat is tof, want zo heb je veel meer grip op het verhaal, waar dat in het eerste soms gevoelsmatig wat rauw op je dak kon vallen.
Daarbij is het leuk dat veel onderdelen uit het verhaal van het vorige verhaal hier weer naar voren komen. Zowel qua omgevingen, als personages en andere onderdelen. Het is voor het verhaal zelf niet echt noodzakelijk om het eerste deel te hebben doorlopen, maar het is zoals gezegd wel extra leuk door de herkenning.
Oud en vertrouwd
De gameplay is in zekere mate gelijk gebleven. Sebastian beweegt nog steeds in derde persoons perspectief door de wereld (al is er nu een optie voor een eerstepersoons-variant) maar beweegt zich wel een stuk soepeler. Vooral de animaties zijn een heel stuk mooier en soepeler, zowel in de bewegingen als de gezichtsanimaties, die nu een stuk beter emoties over weten te brengen.
Ook de gunplay voelt in dit deel een stuk beter, niet alleen door de uitbreiding van je arsenaal, maar ook door hoe soepel je het ene na het andere gore wezen afknalt. Gelukkig is je trouwe kruisboog met allerlei soorten pijlen ook weer van de partij. Nieuw is dat je meer hand-tot-hand opties hebt, naast zwaaien met je mes. Hoewel dat laatste ook hier niet je meest indrukwekkende aanval is, kun je in The Evil Within 2 wel behoorlijk wat schade aanrichten met bijlen, trappen en omgevingselementen zoals om te trappen olievaten om vervolgens alles in de fik te kunnen zetten. Je hebt in deze game behoorlijk wat opties om al het nare gespuis af te maken. Net als in het vorige deel krijg je daar ook best wat munitie voor, waardoor het soms meer aan als een actie horrorgame aanvoelt, dan een survival horror.
Wat deze game wel veel echt beter doet dan diens voorloper is de moeilijkheidsgraad. The Evil Within 2 is zeker geen gemakkelijke game, maar als je de pijp uit gaat, is het veelal toch echt je eigen schuld en bieden de checkpoints je de optie om snel weer verder te komen. Zeker de baasgegevechten voelen echt als een goede survival horror, waarbij het voelt alsof je het maar nèt overleefd hebt.
Wat misschien wel het aller engst aan The Evil Within 2 is, is het feit dat ontwikkelaar Tango Gameworks verschrikkelijk behandeld is door Microsoft, waardoor we zeer waarschijnlijk nooit meer een game te spelen krijgen in deze zo toffe franchise
Andere soort horror
Wat je allemaal moet overleven is behoorlijk ranzig, naar, en gemeen. Uiteraard is dat in een game als deze een bijzonder goed punt. The Evil Within 2 is een game die je behoorlijk wat heftige content en thema’s voorschotelt en niet bang is om dit volledig in beeld te tonen. De game zit vol verhalen over gruwelijke moorden, beelden hoe deze gepleegd worden, de aangrijpende schreeuwen en verhalen van mensen die totaal niet begrijpen wat er in vredesnaam aan de hand is. De horror van The Evil Within 2 is sterk aanwezig.
Daarbij is het wel goed om te melden dat het type horror wel anders is dan in diens voorganger. De claustrofobische horror van het eerste deel is hier veel minder, dat komt vooral door de plaats Union waar alles zich afspeelt.
Union is in de kern een semi-open wereld waarbij je door de stad struint, op weg naar diverse doelstellingen. Het is een hele toffe kleine Amerikaanse stad waar overal wel iets te vinden of te doen is. Je kunt op zoek naar dode Mobius agenten die veelal waardevolle spullen meedragen, zijmissies opzoeken, achtergrond info zoeken, en voorraden verzamelen om jezelf en je uitrusting te verbeteren.
Maar hoewel die stad echt goed in elkaar zit met allerlei interessante locaties, is het ook heel overzichtelijk. Hoewel je aan het begin van de game je echt opgejaagd voelt door vijanden die je zonder problemen afmaken, verander je al vrij snel van prooi in jager. Je bent vrij snel voorzien van allerlei wapentuig om actief op zoek te gaan naar tegenstanders, in plaats van ze uit de weg te gaan. Dat is heel tof, maar sluit misschien niet helemaal aan bij de horror setting, waarbij je normaliter veelal een prooi bent. Het doorkruisen van Union op weg naar een doelstelling is heel tof, maar niet bijzonder angstaanjagend.
Sterke missies
Gelukkig is dat anders wanneer je de hoofdmissies speelt. Nergens heeft de game die beklemmende sfeer uit het eerste deel, maar deel twee is wel een heel stuk stijlvoller. Neem het begin van de game, waarbij je achter een nogal doorgeflipte fotograaf aan moet. Overal vind je nare kunst, gore beelden, en gruwelijke situaties die ontzettend goed zijn weergegeven, waardoor er echte een nare sfeer ontstaat. En net als in de eerste game kan ook hier de omgeving zonder hint of reden ineens veranderen in totaal iets anders, en verandert een grote hal ineens in een benauwende ruimte, of een trap in een valkuil. Over het geheel genomen is te stellen dat de game gewoon veel stijlvoller en diverser is dan diens voorganger, maar dat het wat ten koste is gegaan van die algehele gorigheid van typische survival-horror games.
Erg is het niet, maar anders is het wel. Sowieso is The Evil Within 2 een game die dit keer veel meer nadruk legt op het verhaal, dat goed overkomt en duidelijk is. Ook is er dit keer meer emotie te vinden dan enkel woede: thema’s als verdriet, verlies en schuld komen veelvuldig aan bod. Is het jammer dat de game niet meer van die wat typische survival-horrorsfeer kent? Misschien voor sommigen wel, maar persoonlijk vind ik de nadruk op het verhaal en de meer psychologische horror prettig en fris. Niet dat het nu een heel complex of super bijzonder verhaal is, maar het is zeker goed genoeg om je de gehele speelduur te blijven boeien.
De missies en omgevingen die The Evil Within 2 voorschotelt zijn allemaal sterk, omdat ze allemaal iets eigens hebben. De jacht op de fotograaf aan het begin is heel anders dan de missies die daar op volgen, zowel qua omgevingen en sfeer als gameplay. Dat is gewoon echt heel tof, gezien dit best een lange game is.
Gewoon beter
The Evil Within is een game die op nagenoeg alle punten diens voorganger overtreft. Het heeft een beter verhaal, meer diepte, meer personages, betere gameplay, meer sfeer, is veel meer divers qua omgevingen, heeft boeiende schurken, oogt nog steeds echt goed met prachtige lichteffecten, draait technisch heel goed, en heeft een meer interessante setting met Union.
Maar. De horror is dit keer gewoon anders. Het is niet die standaard overal-is-bloed-en-gorigheid horror vol claustrofobische omgevingen en jumpscares. Het is meer bedachtzaam en verhalend, ook al moeten er wel behoorlijk wat nare vijanden op gruwelijke wijze over de kling worden gejaagd. Het ironische aan deel twee, is dat wat ik persoonlijk als het engste stuk in de game heb ervaren, min of meer een herinnering is aan het eerste deel, in plaats van iets uit deel twee zelf. Wat ook storend is, is de vreemde keuze om bijna alle vijanden gloeiende ogen te geven. Hierdoor ziet een verder goor ogende zombie er ineens wat clownesk uit, en dat is toch wel wat zonde.
Toch is deze horrorgame meer dan je tijd waard. Het is gewoon een hele, hele fijne game die het wat anders aanpakt dan diens voorganger. De horror is misschien anders van aard, het is er nog steeds wel. Daarbij speelt het ook gewoon heel lekker: de gameplay staat als een huis en blijft ook boeien. Het voelt alleen soms alsof er wat te voel op de game gepoetst is, dat het allemaal wat te gepolijst is, dat het her er der wel wat meer rauw had mogen voelen.
Wat misschien wel het aller engst aan The Evil Within 2 is, is het feit dat ontwikkelaar Tango Gameworks verschrikkelijk behandeld is door Microsoft, waardoor we zeer waarschijnlijk nooit meer een game te spelen krijgen in deze zo toffe franchise. Dat is echt heel, heel spijtig, maar gelukkig hebben we een prima eerste deel, en een nog veel beter deel twee.
