Uitgebracht: 16 augustus 2023
Speelduur: 21 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Fireplace Games
Uitgever: Fireplace Games
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 76 (Reviews) - 66 (Users)
Pluspunten:
- + Stijlvol
- + Onwijs vrolijk
- - Kort
Kopen:
En Garde! spelen voelt zo fris en zo vrolijk dat je jezelf tijdens het avontuur al snel begint af te vragen waarom je niet meer van dit soort spellen speelt. Het is zo'n game waar je zonder al te veel verwachtingen aan begint en die vervolgens vanaf het eerste moment je weet te verbazen met diens strakke en vrolijke stijl, de vlotte gameplay, heerlijk over de top ingesproken stemmen, en bovenal het plezier van alle flauwe vrolijke grapjes. Toch is er een dingetje mis met deze verder zo bijzonder onderhoudende game want zo'n leuk spel dat zo snel voorbij is, dat is toch wel een beetje zonde.
Wie houdt van bewust slechte accenten en jolige grappen zal zich meteen thuis voelen in het zeventiende-eeuwse Spanje van En Garde! Zodra je in de flamboyante schoenen van Adalia de Volador (spreek dat vooral uit met 'n accent zoals in Puss In Boots) beland je van de ene in de andere jolige situatie om de eer van je familie hoog te houden en ondertussen de arme bewoners te helpen.
De kwaadaardige Count-Duke is namelijk uit op al het geld. Waarom? Geld is fijn! Al het geld moet naar Count-Duke. En daar gaat Adalia een stokje voor steken. De game bestaat uit vier delen met elk een min of meer losstaand verhaal, waarbij het telkende de bedoeling is om alle vijanden te verslaan en uiteindelijk één of meerdere eindbazen te verslaan. Elk van de avonturen bevind zich in een eigen omgeving en die zien er allemaal heel tof uit. Het is een stijl die doet denken een game als Fortnite, maar de mediterraanse saus die eroverheen ligt, maakt dat het echt heel fris aanvoelt.
Klimmen en knokken
De animatie zijn soepel, en dat is maar goed ook want Adalia moet flink in beweging blijven en stramme bewegingen kan ze dan niet gebruiken. Zo bevat de game wat platform momenten waarbij je een weg moet vinden naar een ingang elders in de wereld. Die momenten werken goed, en zijn niet storend aangegeven met liters gele of anders gekleurde verf, waardoor de mooie stijl van de game intact blijft. Maar je moet soms wel even zoeken naar de route.
Het gros van je tijd zul je echter spenderen aan knokken. Adalia de Volador is namelijk ijzersterk met haar degen en er staan flink want vijanden om die mee te kruisen. Van letterlijke 'Lackeys' die min of meer als kanonnenvoer dienen, tot uiterst kundige, en met een zwaar Frans accent sprekende, duellisten. Waar je in eerste instantie wegkomt met wat gehak en geknal op knoppen (de game is bedoelt om te spelen met een controller, ook op je pc), daar wordt het snel ingewikkelder.
Dat stopt niet bij enkel slim pareren of ontwijken. Zo moet je bij sommige vijanden de zeer interactieve omgevingen gebruiken om hun harnas te breken, en anderen moet je nagenoeg perfect pareren en ontwijken om te verslaan want anders genezen ze weer. Weer anderen combineren dat alles. Maar sowieso is het belangrijk om de omgeving goed te gebruiken. Je kunt vijanden bekogelen met voorwerpen, tonnen over ze heen trappen, onderdelen opblazen, ze van richels afduwen, emmers over hun hoofd gooien om ze te verblinden, peper poeder strooien om ze te verlammen en ga zo maar door.
Het is belangrijk om goed gebruik te maken van al die mogelijkheden, want zeker later in de game komen die vijanden in grote groepen en vaak meerdere golven op je af. Die gevechten zijn leuk, maar soms ook behoorlijk pittig. Adalia doodt dan wel geen vijanden, haar tegenstanders hebben er geen moeite mee. Ook vragen al die vrij slim vechtende vijanden wel aardig wat van je pc, en kan de framerate met veel tegenstanders wel wat inkakken.
Sssssst, ze komt er aan!
Meerdere keren moet je ook eindbazen verslaan, en ook die zijn veelal erg uitdagend. Zeker de allerlaatste baas vraagt veel van je kennis van de game. De meerdere levensbalken vereisen elk een eigen aanpak. Nergens is de game echter oneerlijk, en als je toch veel dood gaat, dan zal het veelal aan jou als speler liggen. Ietwat rustiger aandoen en beter gebruik maken van je omgeving is dan veelal de oplossing.
De gameplay staat dus als een huis, maar wat de game nog net wat leuker maakt dan dat, is de humor. Hoewel je dus veel vijanden over de letterlijke kling jaagt, gaan ze niet dood. Ze liggen wel als dood op de grond, maar fluisteren dat ze maar doen alsof, roepen dat ze dan toch die weddenschap hebben verloren, of waarschuwen dat je eraan komt en dat de andere extra dood moet spelen. Als je iemand het water in trapt of van grote hoogte naar beneden laat storten, vraagt Adalia zich wel eens af of ze in orde zijn, waarna ze dit al vrij snel, en kreunend, beamen. Het maakt de game zo veel lichter en gezelliger, ook al was het niet direct nodig geweest.
Met veel van die grappen en grollen is dat het geval: ze zijn oprecht leuk en tonen hoe de kleine groep ontwikkelaars echt hun best hebben gedaan om de speelervaring van En Garde! zo leuk mogelijk te maken. Ook het verhaal zelf zit vol met overdreven taalgebruik, grappen en slapstick-achtige situaties. Het is echt een plezier om door te spelen, ook al gaat het verhaal niet heel diep.
Tikje te kort
Ze liggen wel als dood op de grond, maar fluisteren dat ze maar doen alsof, roepen dat ze dan toch die weddenschap hebben verloren, of waarschuwen dat je eraan komt en dat de andere extra dood moet spelen
Maar na al die pluspunten is het ook belangrijk om dat ene grote minpunt te benoemen: de lengte. De gameplay is heel divers en blijft lang fris, zeker langer dan dat de game duurt. Er zijn in totaal vier hoofdstukken, waarbij de eerste als een lange, en leuke, tutorial fungeert. Door de losse structuur van de hoofdstukken als eigen verhalen, en de toffe gameplay, lijkt de game uitermate geschikt voor flink wat jolige avonturen.
Helaas zit je avontuur er na een uur of drie, vier al op. Dat is wel wat op te rekken met al de te verzamelen informatiepunten, geheime gebieden en uitdagingen per level, maar veel levert dat eigenlijk niet op. Wel leuk is de arena modus waarbij je non-stop kunt knokken met aparte en wisselende eigenschappen voor de gevechten.
Hoewel de vier hoofdstukken alle vier interessant en leuk zijn, waren een paar meer wel heel welkom geweest. Als je weet dat het team achter deze game heel klein is, en dat de game eigenlijk de prettig uit de hand gelopen schoolproject is, dan is de lengte wel te begrijpen. Maar dat het te begrijpen is, wil niet zeggen dat het niet jammer is. En Garde! is zo leuk, speelt zo goed, voelt zo fris: je wilt meer dan dat er is. Maar desalniettemin is En Garde! ook in deze ietwat korte vorm echt een hele leuke game die je niet mag missen en perfect is als uitermate lekkere snack tussen grotere games die je waarschijnlijk minder laten lachten dan dit jolige kleine pareltje.
