Uitgebracht: 12 augustus 2025
Speelduur: 14 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar:Myrkur Games
Uitgever: Deep Silver
Gespeeld op: PC (GOG) - specs PC
Metacritic score: 66 (Reviews) - 68 (Users)
Pluspunten:
- + Puzzels
- + Kleine verhalen
- - Overkoepelend verhaal
- - Knokken
Kopen:
Echoes of the End is zo'n game die je nog nooit eerder is opgevallen, maar meteen wel iets interessants heeft. Wanneer je de winkelpagina bekijkt zie je wat lijkt op een toffe actie rpg, met prachtige beelden, meer dan prima voice-overs en spectaculaire aanvallen in een intrigerende wereld. Wanneer je de game hebt aangeschaft en speelt, merk je dat dit op zich klopt. Maar ook dat het misschien net niet genoeg is om de wereld tot grote hoogte te doen laten stijgen. Echoes of the End is een hele vermakelijke, maar uiteindelijk niet heel indrukwekkende game.
Sommige games kunnen dit: in slechts een paar minuten een wereld introduceren, en diens hoofdpersonen daarbinnen. Wanneer je begint aan de game, krijg je mee dat in de wereld van Echoes of the End, de aanwezige mensen vrij menselijk zijn. Ze hebben al eens een grote ramp overleefd, maar dat is inmiddels zo lang geleden dat men nog maar weinig waarde hecht aan de geleerde lessen en op het punt staat dezelfde fouten te maken. Daardoor staat er nu weer een oorlog op het punt van uitbreken.
Nors
Binnen deze wereld speel je als Ryn, een nogal norse dame. Dat komt doordat zij een Vestige is: een persoon met magische krachten die door de bevolking enerzijds wordt bewonderd, maar in de praktijk toch vooral gevreesd. Dat maakt haar nogal afstandelijk, en dat is meteen te merken. Ryn is aanvankelijk niet in voor een gezellig praatje met haar meer vrolijk halfbroer. Uit de gesprekken tussen de praatgrage halfbroer en de kortaf sprekende Ryn is wel veel informatie te halen. Over hun familie, hun gedeelde vader en verschillende moeders, hun rollen in de wereld, de fascinatie voor het prachtig weegegeven landschap vol vergezichten.
De game weet goed hoe het 't overkoepelende verhaal van de twee rivaliserende landen neer moet zetten, maar het is nog beter in het weergeven van persoonlijke verhalen. Ryn is dan wel niet zo'n enorme prater, haar metgezellen zijn dat wel. Vooral de oudere Abram, die wat later op je pad komt, babbelt maar wat graag over van alles en nog wat. Over waar hij weg komt, hoe is geworden wie hij is, wat hij wil en wat hij vindt. Ryn is veelal korter van stof, maar het is toch elke keer interessant om deze gesprekken te volgen. Het kan wel zijn dat hoofdpersoon Ryn op een gegeven moment wat begint te irriteren, als ze voor de zoveelste keer haar metgezel afblaft of onderbreekt. Het is te verklaren door haar rol in de wereld waarbij ze weinig geliefd is, waardoor, als je haar plek in de wereld niet helder hebt, ze vooral boos en onbeschoft overkomt. Jammer, want ze is wel een interessant personage, en persoonlijk vond ik haar norse houding wel tof: dit is niet iemand die na een paar gesprekjes haar hele wereldbeeld overboord voor een meer zonnige dispositie, al wordt haar houding wel steeds zachter.
Bliksem!
Gelukkig is Echoes of the End meer dan babbelend rondbanjeren in schitterende natuur. Er moet ook behoorlijk wat geknokt worden. Niet alleen met soldaten van het binnenvallende buurland, maar ook gevaarlijke dieren en andere wezens. Uit de kluiten gewassen kobold- en ork-achtige monsters, bijvoorbeld, die op jacht zijn naar buit en als het even kan daarbij wat mensen oppeuzelen. Het zijn allemaal niet heel indrukkende ontwerpen, maar alle tegenstanders zien er meer dan prima en divers uit. Veel meer indrukwekkend zijn de beelden die jouw aanvallen genereren. Met paarse vlammen en bliksemschichten, en genoeg glitters om kort je scherm te vullen, hak je jezelf een weg door menig vijand.
Ryn is namelijk niet alleen bewapend met de gevreesde magische krachten, maar ook bijzonder capabel met haar zwaard. Uiteraard is daar het tegenwoordig standaard setjes van de lichte aanval, de zware aanval, kunnen pareren, blokkeren en ontwijken, maar door de effecten ziet alles er best spectaculair uit. Vooral de aanvallen met je zwaard, versterkt met magische krachten. Daarbij vlieg je door de lucht en voer je spectaculaire aanvallen uit die niet alleen je scherm kunnen vullen, maar ook behoorlijk wat schade aanrichten.
Het vechten voelt tegelijkertijd krachtig en ongericht. Zo voelen de combo's die je kunt uitvoeren heel sterk en zwaar, maar voelt het soms ook wat onnauwkeurig en lijken vijanden niet altijd correct te reageren op je aanvallen. De besturing is ook niet altijd fijn. Een belangrijk onderdeel van Ryn's krachten is dat je met je magische krachten ook vijanden beetpakken kunt door een combinatie van de linker-trigger en je camera-stick. Maar doe je dit iets te snel, dan pak je niet iemand vast, maar verplaats je dus de camera op een manier die je niet wilt, en kijk je naar de grond of lucht, in plaats van je vijanden. Daarnaast kunnen gevechten vrij goedkoop aanvoelen doordat vijanden elkaar wat in de weg kunnen lopen, en niet al te pienter zijn. Zo kun je simpelweg een laddertje opklimmen om aan vijanden te ontkomen. Of even een rondje lopen om vijanden samen te laten klonderen om in een keer aan te vallen. Wanneer je je netjes aan de door de game gestelde regels houdt, dan is de gameplay op dit vlak best wel tof. Vooral de finishers die Ryn uitvoert wanneer een vijand bijna de pijp uit gaat, zien er elke keer weer tof uit. Ook de diverse baasgevechten zijn leuk, al voelen de bazen soms wel wat sponzig aan: ze hebben soms net wat te veel levenspunten waardoor je wel heel lang staat te hakken en weg te duiken.
Uiteraard kun je jezelf wel aardig uitbouwen tot een machtige vechtersbaas: je verdient met ontdekken en gevechten genoeg skillpoints om jezelf meer leven te geven, of bepaalde onderdelen van je set aan mogelijkheden uit te bouwen. Het is niet heel diepgravend, maar het kan Nyr behoorlijk meer mogelijkheden en aanvallen geven. Al moet gezegd worden, dat ook in deze game die geavanceerde technieken zelden nodig zijn, en je het ook prima redt met de basisaanvallen.
De omgevingen zijn bijzonder mooi, maar ook heel doods. Er is geen leven te bekennen in de wereld. Dat is deels te verklaren door het verhaal waarbij je vooral oeroude locaties doorkruist, maar iets hoeft niet bewoond te zijn om levendig aan te voelen
Puzzelen in schoonheid
Naast knokken en babbelen, moet er ook flink gepuzzeld worden. De gameplay kent eigenlijk een loop waarbij je steeds wandelt tussen puzzel en knokmoment, waarbij je ondertussen babbelt over vanalles en nog wat. Die puzzels zitten prima in elkaar. Van klim- en klauterwerk, omleiden van water, en het omflippen van schakelaars, tot het manipuleren van tijd, het gebruik van klonen, het slim kneden van onderdelen, en nog veel meer. Doordat de game dit alles steeds op een andere manier blijft combineren, blijft dit een leuk onderdeel van de game. Er wordt soms ook echt wat denkwerk van je verwacht. De puzzels zijn niet super ingewikkeld, maar soms moet je echt eerst even rondlopen om alle onderdelen van de puzzel te overzien, voordat je doorhebt wat nu de bedoeling is.
Los van prima puzzels bevat Echoes of the End ook behoorlijk wat visuele schoonheid. Niet alleen Ryn's aanvallen zien er tof uit, ook de omgevingen waarin ze dat doet zijn beeldschoon. De game leent zowel in het verhaal als in de omgevingenen van Ijsland, waar de ontwikkelaar vandaan komt. Dat vertaalt zich naar prachtige ijslandschappen, onherbergzame rotsgebieden, prachtig gekleurde omgevingen met geisers, en nog veel meer natuurschoon. Ook de architectuur ziet er prima uit met vervallen kastelen en oeroude verlaten omgevingen (waar dan gek genoeg altijd nog wel een fakkeltje brandt). Technisch loopt de game ook prima zonder stotteringen en met een hele hoop mooie licht- en schaduweffecten. Ook de vrij minimale soundtrack is prima om waar nodig momenten van wat meer gewicht te voorzien.
Er mist wat lijm
Waar het in de game aan ontbreekt is goede lijm. Alle onderdelen, wanneer je ze los bekijkt, zijn prima. Maar wanneer je ze allemaal bij elkaar zet en er een geheel van wilt maken, merk je dat het allemaal net niet helemaal lekker in elkaar zit. Ryn's aanvallen voelen cool aan, maar tijdens een gevecht lijkt ze soms half te teleporteren wanneer animaties niet helemaal goed op elkaar aansluiten. Datzelfde zie je meer bij de platform delen, bijvoorbeeld wanneer Abram je een hand biedt om je op te trekken: je lijkt daar klungelig naartoe te teleporteren.
Vijanden veranderen heel plots in gewichtloze ragdolls wanneer ze zijn verslagen. Ook de zwaarbepantserde ridders schieten daardoor bijna gewichtloos, vliegensvlug over de grond, alvorens, net als alle losse onderdelen, bizar snel voor je ogen op te lossen in het niets.
De omgevingen zijn bijzonder mooi, maar ook heel doods. Er is geen leven te bekennen in de wereld. Dat is deels te verklaren door het verhaal waarbij je vooral oeroude locaties doorkruist, maar iets hoeft niet bewoond te zijn om levendig aan te voelen. Ook de bossen en ijslandschappen voelen veel te statisch en doods. Alsof je kijkt naar een screenshot in plaats van je door een echte omgeving te bewegen.
Daar komt bij dat de omgevingen op een gegeven moment ook wat raar aanvoelen. De vele puzzels die je doorloopt, zijn vaak omgevingpuzzels waarbij je delen uit de omgeving gerbruikt om je doel te behalen. Het jammere is dat die onderdelen soms zo diep inhaken op jouw specifieke mogelijkheden. Niemand anders dan jij had deze gebieden kunnen doorkruisen, en dat maakt het als leefomgeving voor normale mensen wat ongeloofwaardig.
Natuurlijk: Echoes of the End is geen grote AAA-titel waarin je een uiterst gepolijste wereld mag verwachten. Daarom neem ik de game de wat matige lipsync niet kwalijk. Maar wanneer de onderdelen los van elkaar er zo goed uitzien en zo goed lijken te werken, is het vreemd dat het niet beter in elkaar klikt. De animaties van de aanvallen zijn enerzijds soepel en geloofwaardig, en op andere momenten echt heel klunzig. De omgevingen zijn bijzonder mooi, maar ook doods. Nogmaals dit is een game van een relatief kleine ontwikkelaar, waardoor je misschien meer kunt vergeven, maar het zijn ruwe randjes die je uit de game trekken. Het zijn dingen die je sterk het gevoel geven dat je een spelletje speelt, in plaats van het gevoel dat je onderdeel bent van een andere wereld.
Al met al is Echoes of the End een prima game waar je echt wel wat plezier uit kunt halen. Misschien niet door diens overkoepelende verhaal, dat helaas best voorspelbaar is, maar wel door diens kleinere, meer persoonlijke verhalen. Door diens goede, en diverse, puzzels. De gevechten zijn dan niet echt een hoogtepunt in de game, ze voelen best ok aan. Had deze game beter kunnen zijn? Zeker. Wanneer de diverse onderdelen beter in elkaar hadden gepast en het geheel wat meer gepolijst was geweest, had de game je meer in diens wereld kunnen zuigen en daar ook kunnen houden. Nu word je daar door de vele ruwe randjes vaak weer uit geduwd. Echoes of the End is wel een game waar ik heel graag een vervolg voor zie, waar de makers misscien iets langer op kunnen polijsten, want deze game enkel een echo laten worden, dat zou wel heel erg zonde zijn.
