Publicatie: 13 maart 2026  

Als fanatieke gamer is de kans groot dat je al menig vijand tot moes hebt gemept, over de kling hebt gejaagd, met magie laten ontploffen, of voorzien van flink wat kogelgaten. Maar wat gebeurt er eigenlijk alle strijd voorbij is? Dat is waar Banishers: Ghosts Of New Eden zich afspeelt: in een wereld waar de strijd veelal voorbij is, maar nu te maken heeft met de gevolgen ervan. Mensen zijn bezeten van overleden vijanden, worden opgejaagd door spoken, of aangevallen door levende doden. De game draait om de dood, maar weet onwijs toffe verhalen te vertellen over wat het betekent om te leven. Sterker nog, het lijkt dat de game zo veel waarde hecht aan leven, dat het definitief afmaken de van doden het minst leuke deel van de game geworden is.

Red, wiens volledige naam veel te moeilijk te spellen is, is een Banisher: een soort Ghost Buster. Want wie bel je wanneer je dorpshuis een levensgevaarlijk spook bevat? Juist: Antea. Want Red is dan wel de persoon die jij als speler bestuurt, hij is nog in de leer bij zijn leraar en geliefde Antea Duarte. Samen gaan ze op pad om hun geld te verdienen met het verbannen van de doden naar het hiernamaals. Helaas gaat dat niet altijd goed, en wanneer een klus een wel heel sterk spook presenteert is vooral Antea daar de dupe van.

X-Files: Frontier Edition

De game speelt zich af aan het einde van de zeventiende eeuw, in een gebied genaamd New Eden. Er is daar genoeg werk te vinden, door de ellende die kolonisten meemaken en veroorzaken. Zoals gezegd is een aanvankelijk kleine klus veel gevaarlijker dan gedacht en komt Antea al vrij direct te overlijden. Daarmee kom je direct voor een lastige situatie te staan: een Banisher begeleidt spoken met magische rituelen naar het hiernamaals. Maar nu Antea een spook is, gaat Red dan nog steeds voor die werkwijze?

Banishers: Ghosts Of New Eden is van de hand van DONTNOD, de welbekende ontwikkelaar van hele fijne games zoals Jusant, Vampyr en de Life Is Strange serie. In al hun games is het verhaal ontzettend belangrijk en lijkt de rest daar een beetje onderhevig aan. De gameplay is altijd prima, maar het verhaal is waar het om draait. Dat is in deze game net zo. Banishers: Ghosts Of New Eden geeft je behoorlijk wat uren aan speelplezier, persoonlijk had ik zo’n vijfentwintig uur nodig om het merendeel van de game te zien, en die content zit barstensvol boeiende verhalen en pittige keuzes waarbij het nooit zwart-wit is, maar veelal grijs. Ook het einde is erg mooi, en daar zijn de gevolgen van je keuzes goed te voelen.

Leeg en toch vol

Het gekke van de spelwereld van Banishers: Ghosts Of New Eden is dat deze objectief gezien niet zo groot is, niet zo divers is, en niet zo heel veel personen bevat. Voor je gevoel is dat heel anders: de spelwereld voelt rijk en natuurlijk aan, het schuurt her en der tegen een sprookjeswereld aan maar lijkt vooral op een ruw en gevaarlijk woudgebied vol kleine en grote geheimen.

De game voelt ook zo vol omdat al snel de personages die je tegenkomt veel ruimte in beslag nemen. Er is geen enkel personage te vinden dat niet interessant is. Echt alles en iedereen in de game is boeiend, omdat ze erg gelaagd zijn. De kolonisten zijn bijzonder Christelijk en hebben het daarom niet zo op rare piefen die zich bezighouden met de dood en spoken, ook al zien ze vaak wel in dat een Banisher meestal effectiever is dan een schietgebedje.

Maar doordat je als Banisher zijnde eigenlijk al 1-0 achterstaat, moet je echt even je best doen om de personages te begrijpen, hun vertrouwen te winnen en er voor zorgen dat ze wel het achterste van hun tong laten zien.

Rare, charismatische figuren

Zoals gezegd zijn ze allemaal erg interessant op zichzelf, maar ook de zijmissies in de game zijn bijzonder tof. Zo leer je nog meer over de inwoners, over welke geheimen ze hebben en waarom dat ene spook nu juist die ene gene lastigvalt. Daarbij krijg je na elke zijmissie een lastige keuze: jij mag een oordeel vellen over het spook door het of vredig naar het hiernamaals te laten vertrekken, of het met wat meer geweld te verbannen. Ook kun je de schuld leggen bij de levende betrokkenen.

Een spook verbannen of een levende de schuld geven is handig als je Antea tot leven wilt wekken. Want zoals gezegd is de gestorven Antea nu een spook. Er is echter een duister ritueel beschikbaar om haar weer tot leven te wekken. Als je daarvoor kiest, wat niet verplicht is, dan heb je wel flink wat levensenergie nodig van de inwoners van New Eden, zowel levend als dood.

Hoe interessant de zijmissies ook zijn, het is het hoofdverhaal dat de show steelt. Door de dood van Antea leren Red en Antea dat het spook waar ze achteraan zaten een heel stuk machtiger is dan gedacht. Zoiets kan binnen we de spelwereld alleen gebeuren wanneer er iets verschrikkelijks is gebeurd met de betreffende persoon. Het hoofdverhaal draait dan ook om het uitpluizen van het achterliggende verhaal van dit spook: wie was ze, wat deed ze, en wat is haar overkomen waardoor ze nu zo’n woest en machtig spook is?

Het dobbelspel is best leuk, maar soms ook onduidelijk: de regels zijn niet heel helder beschreven en lijken gedurende de game te veranderen

knokken in brokken

Het is een feestje om de wereld van Banishers: Ghosts Of New Eden te doorkruisen om dat mysterie op te lossen. Maar los van een hele hoop praten en lezen moet er ook geknokt worden. Op papier klinkt het eigenlijk allemaal heel goed. Red heeft zijn fysieke wapens en Antea beschikt over enkel spookkrachten. Je kunt wegduiken, blokken, pareren, schieten, en de eerdergenoemde spookaanvallen uitvoeren, terwijl je vrij kunt wisselen tussen Red en Antea.

Het probleem is dat het niet echt voelt als een heel soepel geheel. Waar in de game het hoofdverhaal en de zijmissies als een prachtig tapijt met elkaar verweven zijn, daar zijn alle onderdelen van het knokken wat ruw en niet een mooi geheel.

Het rare is dat het zeker niet slecht is, maar het is gewoon niet heel soepel. De camera werkt soms niet mee, de besturing is soms wat verwarrend, het locken op vijanden werkt soms niet lekker, er zich geen gewicht of kracht achter de aanvallen; de combat is de som van de delen, maar niet meer dan dat. Het zijn op zichzelf aardige onderdelen, en gezamenlijk doen ze wat ze moeten doen, maar epische gevechten worden het niet ook al wil de soms wat plots piekende moeilijkheidsgraad nog wel eens een poging doen om het geheel wat spannender te maken.

Blijf me verhalen voeren

Wellicht is het zo dat de vechtpartijen wat minder aanvoelen, omdat de rest zo mooi is. Het verhaal, de personages, maar ook de wereld zelf: het is niet heel divers en ook niet heel origineel, maar wat er is ziet er prachtig uit. Ruwe kliffen en duistere grotten, strijdtonelen en ongerepte natuur, rustige wouden en drukke dorpjes, het ziet er allemaal prachtig uit. Dat geldt ook voor de personages die allemaal heel eigen kleding hebben, en vooral de voor het hoofdverhaal belangrijke personen zien er veelal bijzonder tof en eigen uit.

Dat geldt misschien wel iets minder voor de vijanden. Er zijn een handjevol en die komen keer op keer terug, in soms wat verschillende kleurstellingen. De eindbazen, want daar zijn er ook een paar van, zijn wel weer erg mooi en uniek. Los van de prachtige wereld, de toffe verhalen en de wat mindere geknok, is er nog een taak voor je: puzzelen. Veelal komt dit neer op de weg vinden, liften maken of grotten openbreken.

Ook de onherbergzaamheid van New Eden speelt hierin een rol, want de route van A naar C gaat zelden enkel via B… De kans is groot dat je begint bij A, dan naar D moet over een kapotte brug, dan naar F via een grot, omhoog moet naar E en dan toch via een aan te leggen touw bij B uitkomt, zodat je, via via, toch uitkomt bij C. En eerlijk is eerlijk: dit klinkt misschien vervelend, maar in de praktijk is het helemaal niet zo’n straf om door de wereld van Banishers: Ghosts Of New Eden te banjeren.

Banishers: Ghosts Of New Eden is echt een goede game. De combat is het minste onderdeel van de game, maar zelfs dan is dit een game die je eigenlijk niet mag missen wanneer een goed verhaal je kan bekoren. Deze game heeft meer dan genoeg goede verhalen om te vertellen, zowel groot als klein. Don’t Nod, blijf me jouw unieke verhalen voeren en ik speel alles wat je uitbrengt, ook als een enkel onderdeeltje wat achterblijft bij de rest.

• Flintlock: The Siege Of Dawn
• A Plague Tale: Innocence
• INDIKA

Over deze site        Site map        Contact