Publicatie: 21 maart 2025  

Voor velen kwam het succes van Baldur's Gate 3 als een donderslag bij heldere hemel. Hoe kon die vrij onbekende ontwikkelaar, Larian Studios, zomaar met zo'n fenomenale game komen? Waar haalden ze het vandaan? Liefhebbers van het RPG-genre zullen het antwoord op die vraag ook toen wel kennen. Larian Studios had namelijk al de geweldige Divinity serie op diens naam staan. In 2014 voegden ze het geweldige Divinity Original Sin toe aan die serie. Een geweldige RPG met een niet eerder geziene diepgang. Drie jaar later overstegen het vervolg op het eerdere deel op vrijwel alle vlakken. Divinity Original Sin 2 is zo bizar goed, dat het vreemd is dat niet iedereen deze game kent. Je mag deze game niet missen. Zelfs niet wanneer de game soms gruwelijk moeilijk is, of je de haren uit je hoofd laat trekken. De enige echte zonde van Divinity Original Sin 2 is dat het niet door iedereen gespeeld wordt.

Weinig gamewerelden voelen zo compleet aan als die van Divinity Original Sin 2. Zodra je begint aan je wel honderd uur durende avontuur weet je dat je iets bijzonders gaat spelen. Je zit vast op een schip met als bestemming Fort Joy. Dat klinkt misschien vrolijk, maar is het allerminst. Fort Joy is de plek waar men Sourcerers naartoe stuurt. Dit zijn wezens die gebruik maken van Source, een soort oerkracht, voor spreuken. Wanneer je dat soort spreuken gebruikt, verschijnen er Voidwoken: verschrikkelijke monsters die het land Rivellon, waar dit alles zich afspeelt, al gedurende een lange periode teisteren. Jij zit op dit schip als gevangene, omdat je wordt verdacht een Sourcerer te zijn.

Keuzes, keuzes

Wie jij bent, heb je zelf in de hand. Je kunt een volledig eigen personage maken, of een vooraf gemaakt personage. Hoewel je in dat laatste geval nog steeds de vrije hand hebt in hoe jij het strijdtoneel betreedt, zit je wel vast aan het verhaal van het karakter. Laat het duidelijk zijn: als je niet gaat voor een van de vooraf gemaakte personages, loop je echt wat mis. Larian heeft een verzameling aan personages neergezet die zo interessant zijn, zo diepgaand in het verhaal verweven zitten, en zo'n stempel op je avontuur drukken dat wanneer je aftiteling ziet rollen je meteen nog een keer wilt, en dan nu niet met die rode slavendrijver, maar met dat arrogante skelet of die hongerige dief.

Laat één ding duidelijk zijn: die aftiteling bereiken is niet makkelijk. De game is soms verschrikkelijk moeilijk op de standaard moeilijkheidsgraad. Soms word je overrompeld door tegenstanders die onwijs sterk zijn, soms door vijanden die alle goede spreuken en vaardigheden lijken te hebben en dan weer door eindbazen die, letterlijk, niet te verslaan zijn. Deze game heeft volledig lak rechtvaardigheid op dat vlak. Jij maakt de verkeerde persoon kwaad die stiekem een oergod blijkt te zijn? Jij sluipt je een weg naar een gebied waar je niks hebt te zoeken? De game geeft je een hint dat sommige vijanden letterlijk onsterfelijk zijn en toch van je ze aan? Zoek het dan lekker uit! Aldus Divinity Original Sin 2.

Maar gruwelijk moeilijk en in eerste opzicht oneerlijk, wil niet zeggen onoverkomelijk. De game moedigt het out of the box denken niet alleen aan, het vereist het min of meer. Je moet wel allerlei verschillende eigenschappen van klasses combineren, je moet wel goed gebruik van maken de omgevingen, en je moet wel trucjes uithalen om bij sommige bazen min of meer vals te spelen. Anders maakt de game je genadeloos af. Het gekke, en het unieke, is dat deze manier van spelen de game zo leuk maakt. Je kunt die ene schurk gewoon meteen aanvallen. Grote kans dat je dat niet overleeft, maar het kan wel. En dan kun je een eerlijk potje knokken (ook al gebruikt hij ontzettend krachtige spreuken die jij niet kunt gebruiken). Je kan ook kijken naar de omgevingen waar hij zich bevind, de boel helemaal volknallen met valstrikken, z'n maten stiekem aanvallen of de afgrond in teleporteren, of diezelfde vrienden omkopen zodat het jouw vrienden worden. Misschien is het wel verstandig om niet aan te vallen, maar te gaan praten. Misschien kom je er zo wel uit. Of je houdt ‘m met één personage aan de praat terwijl de anderen een goede positie innemen en iedereen van achteren aanvallen.

Het kwartje moet vallen

Waar je in normale games denkt: ik ga knokken, daar denk je in Divinity Original Sin 2 heel andere dingen en kijk je veel meer strategisch en analyserend. Dat moet je uiteraard wel liggen als speler, maar wanneer je het kwartje is gevallen is deze game onwijs cool. Want waar de vijanden lijken te shoppen in de spreukenwinkel, daar kun jij dat ook doen. Je kunt meerdere klasses met elkaar combineren waardoor je spreuken en vaardigheden bij elkaar kunt zoeken. Vervolgens kun je zo'n perfect samengesteld personage weer combineren met andere leden van je team om de combinaties nog krachtiger te maken.

Maar eerlijk is eerlijk: voordat je daar bent moet je wel echt veel van de game weten. Je moet weten wat de klasses kunnen, welke spreuken er zijn, hoe de omgevingen werken, en hoe de het vechten werkt. Want zoals gezegd is er nogal wat mogelijk op die laatste twee vlakken. De game maakt niet gebruik van een bestaand Dungeons & Dragons regelboek, maar heeft een heel eigen en heel complete set aan regels die ontzettend veel opties bieden. Zo kun je een magische pijl op iemand schieten voor extra schade van een bepaald element. Maar je kunt die pijl ook bewust op de grond afvuren waardoor datzelfde element een andere uitwerking heeft. Zo kun je bijvoorbeeld een gebied nat maken, en dat dan weer elektrocuteren. Of wanneer iets al nat is, het met een vuurpijl veranderen in zicht blokkerende stoom. Daar komt bij dat veel dingen afhankelijk zijn van een succespercentage: je kunt ook gewoon volledig misschieten…

Als je dan na tig keren in de pan te zijn gehakt toch die ene schurk verslagen hebt, door echt je koppie te gebruiken, dan proeft die overwinning heerlijk zoet. Naarmate je verder komt in de game merk je ook dat dit alles je beter afgaat. Dat je als een strateeg het slagveld overziet, de volgorde van vijanden om aan te vallen kiest, de juiste spreuken gebruikt en je vijanden in de pan hakt of juist weet wanneer je al babbelend door een gebied moet trekken.

Ik ken weinig games die zo veel, soms intens zware thema's, zo goed weten te combineren.

Maar naast een goede set aan vaardigheden en spreuken, hebben jouw teamleden ook goede uitrusting nodig. En ook daar geldt: er is heel wat te leren. Zo is er over elk onderdeel veel te vertellen, uit te diepen en te analyseren. Maar waar ik in deze recensie vooral de nadruk op wil leggen is het verhaal.

Meer dan bijzonder

Het verhaal van Divinity: Original Sin 2 overstijgt deze game. Je kunt prima deze game oppakken en genieten van het verhaal, maar wie het eerdere deel heeft gespeeld zal veel terug zien komen. Oude personages, facties en rassen. Deze game is onderdeel van een enorm groot en complex universum waar je, net als bij het knokken, je koppie bij moet houden. Het is een verhaal vol goden met een rijke geschiedenis aan bedrog en honger naar macht.

Het verhaal is super interessant en biedt op zichzelf al uren aan vermaak. Maar waar de game echt schittert, is bij de juist wat kleinere verhalen. De verhalen van de vooraf te kiezen personages en die van jouw metgezellen zijn misschien wel de beste die je kunt meemaken in een game. Ze zijn ontzettend divers, soms enorm contrasterend, en zitten altijd vol met allerlei leuke en boeiende twists. Deze game is heel erg lang, en gedurende die tijd leer je jouw personages steeds beter kennen. Zo goed zelfs, dat je uiteindelijk soms kunt voorspellen wat er gaat gebeuren in een bepaalde situatie. Waar dat in de meeste games een manco is, als teken van simpele personages, is het hier juist een teken van hoe goed Larian de belevingswereld van de karakters weet over te brengen, en jou er zo in te betrekken. Juist omdat ik ze veel wist van mijn personages, diens geschiedenis, voor- en afkeuren, wist ik dat hij geen match zou zijn met die ene knakker die zo haaks staat op zijn wereldbeeld. Dus stuurde ik een andere metgezel naar die betreffende persoon, die wel gewoon met diegene kon praten en een situatie die anders zou uitlopen op een knallend gevecht kon voorkomen.

Maar niet alleen het grote verhaal en de verhalen van jouw personages zijn tof, ook al die andere personages die leven in de prachtige wereld zijn zo boeiend! Van winkeliers met problemen tot filosofisch aangelegde, sprekende dieren.

Perfect gemixt

Dat is overigens ook een heel belangrijk deel, de mix van humor en bloedserieuze onderwerpen. Ik ken weinig games die zo veel, soms intens zware thema's, zo goed weten te combineren. Neem die filosoferende dieren. Grappig! Het is een beer die door magie ineens beter kan nadenken, ook al is het niet helemaal top. Zo verspreekt hij zich steeds, wat bijzonder jolige teksten oplevert. Maar wie iets verder kijkt, leest ook dat deze beste beer zich nu ineens intens eenzaam voelt. Hij is niet meer zoals de andere beren, hij is ineens een andere soort en daardoor alles verloren. Misschien wil hij wel eindeloos de verte in lopen, tot hij erbij neervalt. Hij is plots een slachtoffer van magie geworden.

Ook kun je eerst nog met je maten flauwe moppen tappen, en vervolgens in een afgefikt dorp terechtkomen waar de lokale maniak als wraak de kinderen van een gezin bruut heeft vermoord. Jij komt net te laat en ziet enkel de familie verbijsterd bij het kleine lijkje staan. Had ik al gezegd dat de voice-acting fenomenaal goed is, en alle personages, groot en klein, belangrijke figuren en figuranten, allemaal zo goed en geloofwaardig hun emoties weten over te brengen? Dan is zo'n moment wel even slikken. Je voelt je bijna schuldig omdat je zonet nog aan het grinniken was...

Divinity Original Sin 2 is een rollercoaster. De game kan je zo klein laten voelen als de game ontzettend moeilijk is, maar ook zo groot wanneer je door slimme besluiten de overwinning binnensleept. De game is zo grappig, en zo hartverscheurend, het verhaal is zo heerlijk klein en toch ook immens groot. Je roetsjt van hoge pieken door diepe dalen en stapt na die vele, vele uren aan fenomenale content uit met een nog wat wazig gevoel en een zekerheid: dit is misschien wel het leukste wat ik ooit gedaan heb.

• Atomfall
• Clair Obscur: Expedition 33
• Kingdom Come: Deliverance II
• Outer Worlds

Over deze site        Site map        Contact