Uitgebracht: 25 april 2017
Speelduur: 2,5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Giant Sparrow
Uitgever: Annapurna Interactive
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 89 (Reviews) - 83 (Users)
Pluspunten:
- + Meesterwerk
- + Walking sim 2.0
- - Had langer mogen zijn
Kopen:
Walking simulator is een geuzennaam; een term die begon als een belediging voor games als Dear Esther en Gone Home maar nu staat voor een heel eigen genre waarbinnen veel, en ook goede games uitkomen. De betere walking sims bieden goede verhalen maar hebben vaak moeite om lang boeiend te blijven; door minimale gameplay draait het helemaal om het verhaal en dat is niet voor iedereen. What Remains of Edith Finch is ook een walking sim, maar dan wel een walking sim 2.0. Deze game streeft alle andere games in het genre voorbij en verrijkt het niet alleen met een goed verhaal maar ook met innovatie qua gameplay, ervaring en het ongekend goed overbrengen van emotie. What Remains of Edith Finch is een meesterwerk. Niet alleen binnen het genre maar ook daarbuiten.
Raar is het niet, dat Edith Finch in de game met enige tegenzin terugkeert naar haar ouderlijk huis. Drie generaties van haar moeders kant van de familie hebben er gewoond en zijn er ook gestorven. Er lijkt namelijk een vloek te rusten op de familie Finch: geen enkele Finch sterft door ouderdom maar komen allemaal op bijzondere, en voor Edith veelal onbekende, wijze om het leven. Zou dat Edith ook overkomen? En wat er is precies met iedereen gebeurt? Het zijn vragen waarop Edith een antwoord wil hebben. Het zijn vervolgens de antwoorden die jij als speler gaat ervaren. Die antwoorden zijn verschrikkelijk, prachtig, tragisch en bijzonder. Allemaal tegelijkertijd.
Onbekende bekenden
In elke walking sim is het verhaal leidend, maar in deze game is dat wel heel letterlijk het geval: het verhaal wordt steeds ergens in beeld geschreven en de zinnen leiden je zo door het te ontdekken huis. Op diverse plekken in zijn punten te vinden waarover Edith vertelt; veelal simpele dingen over dagelijkse belevenissen van haarzelf en haar familieleden. De rest van de informatie zit verstopt achter hermetisch afgesloten deuren in de vele kamers die het huis kent. Die kamers zijn afgesloten door de moeder van Edith, die het niet trok dat al haar familie aan de vloek ten onder ging en door alles te vergrendelen probeerde de wereld van die overleden familieleden te kunnen bewaren zodat niet alles verloren ging.
Dat was een goede keuze: het hele huis is prachtig ingericht maar de afgesloten kamers van de familieleden voelen echt als tempels of tijdcapsules. Ze zitten bomvol met details over de wereld van de eigenaar en voelen levensecht aan. Als je in die kamers staat is het alsof je de personen uit de game echt kent. Het voelt alsof ze zo naar binnen kunnen stappen om verder te gaan met hun leven en dat jij als speler alleen al door de kamers goed te bekijken voor een deel hun levensverhaal kunt ontrafelen.
Het andere deel wordt verteld aan de hand van informatie in diverse vormen zoals gedichten, echtscheidingspapieren en foto’s. What Remains of Edith Finch is een van weinige games die dit goed doet: de informatiebronnen voelen echt aan, zijn logisch geplaatst in het huis en niet als overduidelijk geforceerde informatie op een rare plek zoals in veel andere walking sims wel het geval is.
Onvoorspelbaar prachtig
Wanneer je zo’n stukje informatie vindt over een familielid, vertelt de game het verhaal van diegene. Wat zo gaaf is, is dat dit elke keer op een andere manier verteld wordt en iedere keer verschillende gameplay biedt. De ene keer ben je een vliegende uil, hongerig en op zoek naar een prooi en de andere keer een baby. Om vervolgens als kind te schommelen of als een jonge vader foto’s te nemen. Het is niet te voorspellen wat de game je gaat voorschotelen en dat maakt het leuk. Zodra je een informatiebron ziet welke zo’n verhaal gaat vertellen denk je: wat zou er nu gebeuren? En vervolgens doet de game iets wat al je verwachtingen overtreft, zowel qua verhaal als looks. Bijna elk verhaal heeft zijn eigen look welke overeenkomt met de wereld van degene waarover het gaat. Zodoende zijn alle verhalen grafisch verschillend, maar wat ze gemeen hebben is dat het elke keer een genot is om naar te kijken en in rond te lopen.
Alle verhalen zijn in de kern verschrikkelijk want ze lopen allemaal verkeerd af, maar je weet niet hoe en wanneer het noodlot zal toeslaan. Vaak werk jij als speler zelfs mee aan hun dood. Het is fantastisch om te ervaren dat je tegelijkertijd wel en niet door wilt gaan met de game. Natuurlijk wil je verder in het verhaal, maar je weet dat wat jij gaat doen het einde betekent van de degene over wie het gaat. En dat wil je weer niet: je wilt ze niet kwijt. De game weet elk familielid zo te presenteren dat ze vrijwel allemaal een plekje in je hart veroveren.
Emotionele rollercoaster
De game is bovenal een collectie prachtige verhalen, binnen het overkoepelende verhaal van Edith zelf. Allemaal draaien ze om de dood; het ogenschijnlijke lot van elk familielid. Maar het gaat ook om de acceptatie daarvan, het kunnen leven met de wetenschap dat er weer iemand verloren is en dat er meer zullen volgen. Dat klinkt allemaal heel duister maar sommige verhalen laten ook zien dat er in die duisternis schoonheid verborgen ligt; dat er zelfs in alle wanhoop prachtige dingen te vinden zijn en dat verlies niet betekent dat alles verloren is.
het hele huis is prachtig ingericht maar de afgesloten kamers van de familieleden voelen echt als tempels of tijdcapsules. Ze zitten bomvol met details over de wereld van de eigenaar en voelen levensecht aan.
Als geheel is de game dan ook een emotionele rollercoaster van jewelste en ik schaam mij niet te moeten zeggen dat ik bij één van de verhalen zeker de nodige traantjes heb moeten wegpinken. Maar zelfs dan is de game opbeurend. Zelfs dan zit je met een glimlach op de bank naar de tv te kijken en te genieten van dit prachtige avontuur.
Het zijn deze momenten waarop je doorhebt dat ontwikkelaar Giant Sparrow met What Remains of Edith Finch meer dan een leuke game heeft afgeleverd. Als ze in slechts één verhaal zulke creatieve manieren van verhaalvertelling hadden laten zien, dan was dit al een hele goede game. Als ze slechts één persoon zo sterk neer hadden kunnen zetten zonder dat je deze ooit ook maar zult zien, dan was dat al indrukwekkend. Maar dit is het geval bij alle verhalen van alle personen.
Meesterwerk
What Remains of Edith Finch is een meesterwerk: het is bijna niet voor te stellen hoe deze game beter had moeten zijn. Ja, de framerate kakt her en der wat in en met zo’n drie uur aan gameplay is de game niet heel lang maar wat de game weet te bereiken in het hoofd van de speler in die korte speelduur is ongekend
Dat games een krachtig medium zijn om emotie over te brengen is al lang bekend, maar What Remains of Edith Finch doet met zo veel verschillende emoties is tien keer beter dan alles wat ervoor kwam. Ik geloof niet in perfecte games, maar deze komt wel heel erg dichtbij.
