Uitgebracht: 25 maart 2022
Speelduur: 23 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Tango Gameworks
Uitgever: Bethesda Softworks
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 77 (Reviews) - 69 (Users)
Pluspunten:
- + Tokyo
- + Vreemde spooksaus
- + Lekker veel content
- - Verlaten stad
- - Knokken
Kopen:
Ghostwire: Tokyo is een game die het op allerlei manieren net niet is, maar toch echt lekker speelt, als je weet waarvoor je komt. De soms wat rare mix van horror en lol, de drukke maar doods aanvoelende stad Tokyo, de diverse en toch simpele combatgameplay, de wat karige cast aan personages en vijanden, doen op papier weinig om van deze game een topper te maken. En toch speelt het heerlijk weg. Grotendeels te danken aan de heerlijke, rare spooksaus die ontwikkelaar Tango Gameworks over het normale heeft gegooid, om het te veranderen in iets speciaals.
Zonder aanleiding is in één klap iedereen verdwenen uit een van de drukste steden in de wereld, maar niet helemaal: de kleren van de vorige bewoners liggen nog op de plekken waar ze waren tot ze in rook opgingen. Het is een bijzondere start voor een game: de zo drukke en volle stad Tokyo ineens heel leeg te zien. De verlichting is aan, maar er is niemand thuis.
Dood! Of nee, toch niet...
Een van de weinigen die nog wel te vinden is in de stad, is Akito. Akito had namelijk een soort van wreed geluk: precies op het moment dat iedereen verdween, ging hij net de pijp uit in een motorongeluk. Tijdelijk, want met behulp van geest en voormalig rechercheur KK, keert hij terug uit de wereld van de doden. Wel met één voorwaarde: KK huist nu ook in het lichaam van Akito. Het voordeel voor Akito is dat hij nu beschikt over allerlei magische krachten.
Dat is wel handig, want niet alleen de nu bezeten Akito is teruggekeerd naar Tokyo. Er zijn overal een soort keurig geklede monsters te vinden en bovenal een superschurk die dit alles heeft veroorzaakt: Hannya. Wanneer deze gemaskerde man niet gestopt wordt en diens plan slaagt, zullen de werelden van de levenden en de doden versmelten, en vooral die eerste groep gaat daar niet heel blij van worden. Bijkomstig probleem: Hannya probeert dit alles voor elkaar te krijgen met behulp van het comateuze lichaam van Akito’s zus.
Heftige emoties
Het verhaal gebruikt best stevige thema’s zoals rouw en verwerking van een verlies, familie, zelfdoding en depressie. Het gaat niet allemaal heel diep, maar diep genoeg om niet goedkoop aan te voelen: het verhaal van Ghostwire: Tokyo is best interessant en houd je gedurende je zo’n tien tot twaalf uur durende hoofdverhaal geboeid.
Dit komt omdat het overkoepelende verhaal leuk is, waarbij je Hannya moet stoppen, maar vooral door het verhaal van Akito en zijn zus Mari. Je leert hoe het komt dat zij samenleefden, en hoe de dood van hun ouders hun relatie verstoorde. Daarbij is Akito niet bepaald een standaard koene held, maar eerder een faalhaas die zijn weg terug moet vinden.
Rouw en toiletpapier
Tussen die twee grote verhalen zitten de zijmissies. Een hele, hele hoop zijmissies. De game is namelijk een open wereld game, een beetje in de stijl zoals je ze kent van Ubisoft: een grote kaart met te ontgrendelen stukken die vol zitten met te verzamelen items en uit te voeren opdrachten. De ietwat grotere opdrachten zijn die eerdergenoemde zijmissies. Die zijn best leuk. Niet zozeer door de gameplay, dat komt eigenlijk elke keer neer op het verzamelen van iets of het verslaan van iemand, maar wel door de verhalen. De zijmissies hebben allemaal kleine mooie, spannende, of ronduit jolige verhalen.
Allemaal starten ze vanaf een geest die ergens in de stad te vinden is. De levenden zijn dan wel vertrokken, er zijn genoeg doden om mee te babbelen. Zo leer je over een geest die ervan overtuigd is dat zijn zus hem probeert te vervloeken, of een geest die als de dood is voor haar stalkende dubbelganger, een geest moet verslaan die rouwt om een geliefde, om vervolgens een kakkende geest die niet bij het toiletpapier kan.
Die combinatie tussen serieuze momenten en onderbroekenlol is overal te vinden in de game. Het verhaal zelf kent een paar bizarre momenten, maar ook de wereld is soms heerlijk vreemd. Neem alleen al de vijanden die veelal strak in het pak je kant op struinen. Van Slenderman-achtige zakenmannen inclusief paraplu, snoeihard trappende schoolkinderen zonder hoofden, tuinvrouwen met levensgevaarlijke snoeischaren, en dodelijke stewardessen.
Die vijanden ogen zowel onschuldig als gevaarlijk. Hun hoofden, als ze er al zijn, zien er veelal eng uit maar de rest is dan weer heel ‘gewoontjes’ gepresenteerd. Dat zie je ook terug in de missies: het speelt soms met horror door je in het donker op pad te laten gaan met enkel een karig zaklampje als lichtbron, maar tegelijkertijd is het nooit echt eng. Het is meer vreemd en verontrustend, en eigenlijk is dat wel tof. Hierdoor heeft Ghostwire: Tokyo namelijk een heel eigen gevoel dat het opwekt bij jou als speler.
Tokyo zelf is ook schitterend. Enerzijds bijzondere combinatie van grote torens voor kapitalistische pracht en praal, en anderzijds de vele tempels en plaatsen waar traditie en mythologie van het grootste belang is: het is een hele mooie combinatie die perfect aansluit in het grotere geheel.
Veelzijdig
De game is vaak meer interessant dan eng, en dat komt ook door die eerdergenoemde saus. Deze Japanse mythologische saus smaakt namelijk naar meer. Tango Gameworks heeft een soort magische, mythologische saus over de spelwereld gegoten die er perfect past. Vol met rare monsters uit Japanse folklore, mythen en sages. Van monsterdeuren tot eenbenige paraplus, en van gedaante verwisselende wasberen tot rare zwevende monstervolgels om aan te hangen. Ook de te verzamelen voorwerpen passen hier goed in.
Er zijn een hele hoop voorwerpen te verzamelen die allemaal wat achtergrondinformatie bieden over monster, demonen, gebruiken, geschieden, mythen, etcetera. Die voorwerpen kun je overigens weer inleveren bij een van de, jawel, in kimono geklede poezen die winkels uitbaten.
Oja, knokken...
De wereld van Ghostwire: Tokyo is dermate vreemd en interessant dat je bijna vergeet dat er ook flink geknokt moet worden. Doordat Akito bezeten is door KK, heeft hij de beschikking over een aantal magische krachten. Zo kan hij diverse elementen gebruiken om projectielen af te vuren op z’n vijanden, heeft hij een schild en kan hij diverse ‘seals’ ofwel zegels inzetten om vijanden weg te blazen, ze vast te pinnen, of juist zichzelf te genezen, of te verstoppen.
Zoals het een actie-rpg betaamd kun je al die elementen en vaardigheden versterken, maar het is dit onderdeel dat eigenlijk minder aanvoelt. Zo kun je best veel verschillende technieken gebruiken om aan te vallen, weg te duiken, te pareren, te sluipen en noem het maar op. Het probleem is: je hebt het niet echt nodig. Je kunt prima toe met enkel de basis aanvallen, de extra varianten die later te verdienen zijn voegen weinig toe, en dingen als pareren en je schild inzetten is echt niet nodig. Ook de zegels zijn niet noodzakelijk, sommigen heb ik in al mijn speeltijd niet één keer gebruikt.
De combat is, kortom, wat eentonig. En hetzelfde kan worden gezegd over de vijanden. De voorbeelden die hierboven beschreven staan, is nagenoeg een compleet overzicht. Er zijn misschien nog één of twee, en sommigen komen in meerdere kleurvarianten, maar het is niet heel divers.
Schitterend saai
Ook de manier waarop jij je door de stad beweegt is niet heel spannend. Je kunt wat zwegen en soms op grote hoogte komen, maar de game heeft dit alles niet echt lekker aan elkaar weten te knopen. Je kunt niet lekker snel door de best grote stad zoeven. Jammer, want daardoor ben je veel bezig met wandelen door de lege straten of maak je gebruik van de fast-travel. Vooral dat laatste gaat heel vlot, want laadtijden, daar lijkt de game bijna niet aan te willen doen. Overigens de game sowieso technisch bijzonder sterk: het draait als een zonnetje en bugs zijn niet te vinden. Indrukwekkend voor een openwereld game.
Tokyo zelf is ook schitterend. Enerzijds bijzondere combinatie van grote torens voor kapitalistische pracht en praal, en anderzijds de vele tempels en plaatsen waar traditie en mythologie van het grootste belang is: het is een hele mooie combinatie die perfect aansluit in het grotere geheel. Het is daarom zo jammer dat het voortbewegen in die schitterende stand soms wat saai aanvoelt. Enerzijds doordat je gewoon niet echt een snelle manier hebt om je voort te bewegen los van luid hijgend rennen, maar ook omdat de stad natuurlijk vrij leeg is zonder diens bewoners.
Al met al blijf je de game wel spelen: door diens verhaal, door de mooie wereld, door de zijmissies en alle te verzamelen objecten. Het knokken voelt misschien wat standaard aan, het werkt wel prima. De vijanden zijn misschien niet heel veelzijdig, ze zien er wel cool uit met hun ongewone uiterlijk. Ghostwire: Tokyo is geen perfecte game, maar wel een unieke ervaring waar veel plezier uit te halen valt.
